P e t e r A t e n T h e a t e r

Télé
 
1 dame ~ 2 heren
uitgegeven door De Toneelcentrale nr 6362 BESTEL
 
Helen en Walter gaan een hapje eten. Ze gaan altijd naar hetzelfde restaurant, omdat Walter daar zo dol op is. Ze nemen dezelfde wijn, eten hetzelfde gerecht. En ze hoeven vooral niet met elkaar te praten. Want in dit restaurant staat bij elke tafel een televisie, zodat stellen die elkaar niets meer te vertellen hebben ongegeneerd hun mond kunnen houden. Als de televisie van Helen en Walter kapot gaat worden ze gedwongen om echt met elkaar te praten. Er blijkt veel dwars te zitten en ze gooien elkaar vanalles naar het hoofd. Letterlijk en figuurlijk.
 
WALTER
Hoe is die van jou?
 
HELEN
Net als die van jou.
 
WALTER
't Kan toch van een andere koe zijn?
 
HELEN
Een koe is een koe.
 
WALTER
Dat is dus niet waar.
 
HELEN
En dan zeg ik: "Lekker." En jij zegt: "Ja, die van mij ook. Geen zenen."
 
WALTER
Bij zakenlunches krijg ik vaak de meest vreselijke lappen vlees op m'n bord.
 
HELEN
We hebben hier nog nooit een slechte biefstuk gehad.
 
WALTER
Met geen mes doorheen te komen.
 
HELEN
Wat? Die van jou?
 
WALTER
Nee! Als ik lunch. Dick zei nog dat onze klanten...
 
HELEN
Dick?
 
WALTER
Dick! M'n compagnon!
 
HELEN
Ja, dan hoef je niet zo verontwaardigd te doen. Hoe weet ik nou wie Dick is als je me nooit iets vertelt.
 
WALTER
Je moet niet altijd zo overdrijven! Over collega's vertel ik wel 's wat. Alleen gaat 't bij jou je ene oor in en 't andere uit!
 
HELEN
Nou, wie is Dick?
 
WALTER
Je hebt 'm wel eens ontmoet. Vorig jaar. We hadden een feest op die raderboot. Ik heb 'm nog aan je voorgesteld. Een man met een geel pak.
 
HELEN
O die! Wat een kwal was dat.
 
WALTER
Dick is een prima kerel.
 
HELEN
Hij had zo'n akelig lachje.
 
WALTER
Kan hij toch niks aan doen?
 
HELEN
En dat gelebber aan m'n hand.
 
WALTER
Jij houdt van charmeurs.
 
HELEN
Dat was geen charmeur, dat was een slijmbal. Hij flirtte met iedere vrouw. Ik heb 'm de hele avond in de gaten gehouden. Z'n vrouw blijkbaar ook, want die sprong later overboord.
 
WALTER
Die was dronken.
 
Schenkt voor zichzelf wijn bij en zet de fles terug.
 
HELEN
Nog erger. Teut en te water. Mag ik ook wijn?
 
WALTER
O.
 
Geeft haar wijn.
 
HELEN
Ik kan wel andere manieren bedenken om je man iets duidelijk te maken. 't Was nou niet bepaald 't toppunt van waardigheid toen ze als een verzopen kat aan boord werd gehesen.
 
WALTER
Ze had gewoon plezier.
 
HELEN
Dat kun jij niet beoordelen, want je hebt 't niet gezien. Plezier! Wat zal ze een plezier hebben gehad toen ze bij de dixielandband stond te kokhalzen. 't Mens was doodongelukkig. D'r jurk was een meter langer geworden van al dat water. Dat hele feest was trouwens één grote mislukking. Niks geen gezelligheid. Allemaal kliekjes.
 
WALTER
Als je de hele avond op je krent blijft zitten is er inderdaad geen moer aan.
 
HELEN
Ben jij dan uit de band gesprongen? Ik zat vlakbij de dansvloer en ik heb je niet één keer gezien.
 
WALTER
Maar ik heb me wel vermaakt.
 
HELEN
Ja, dat weet ik nou wel hoe jij je vermaakt.
 
WALTER
Er was geen televisie.
 
HELEN
Wat heb je dan gedaan?
 
WALTER
Ik heb mensen gesproken.
 
HELEN
Zo.
 
Interview met Ank Stelling in het Noord-Hollands Dagblad door Saskia Nassenstein
 
Ank Stelling foto: Bart Homburg
 
HOOFDROL VOOR ANK STELLING
 
Toneelgezelschap WTG presenteert dit weekeinde drie eenakters waaronder één heuse première. Na 'Duifje' van Peter Aten en 'Een lichte lunch' van Peter van Straaten wordt de voorstelling in De Bres te Wormerveer besloten met 'Télé', eveneens van Aten. Het sluitstuk van de avond is niet echt nieuw. Aten, de speler van WTG die zich ontpopt als toneelschrijver, schreef het in 1990, maar het is nog nooit opgevoerd. 'Télé' wordt op de planken gezet door Ank Stelling en Dolf Alberts. De regie is van Joss Fluhr.
 
"Spannend," vindt Ank Stelling van de op handen zijnde première. "'Télé' is nog nooit gespeeld, dus je weet niet hoe het valt. Maar we hebben dit eerder meegemaakt. Vorig jaar brachten we 'Roet' van Aten. En dat viel in de smaak." De speelster van WTG die 'Télé' samen met Dolf Alberts moet gaan waarmaken, vindt het een leuk stuk. "Nou ja, leuk... Toen ik het las, dacht ik: Hoe verzint hij het. Ik ken Peter goed. Hij heeft naast ons gewoond. Zijn ouders zijn al heel lang vrienden. Ik heb hem zien opgroeien. Dan verwondert het je. Zo'n jongen. En zulke goeie stukken! Dat verwacht je niet. Hij is altijd stil in gezelschap. Maar hij neemt alles heel goed waar."
 
'Télé' speelt zich af in de nabije toekomst, zoals vaker het geval is bij Aten. Een echtpaar dat er al heel wat jaartjes op heeft zitten, gaat eten in een restaurant. Een van de aantrekkelijkheden daar is dat bij ieder tafeltje een televisie is gemonteerd. Televisieverslaafden hoeven niets te missen. De man wil blijven kijken, tot grote ergernis van zijn vrouw. Dus krijgen ze bonje.
 
"Het is echt vreselijk," zegt Stelling. "Zij probeert vanalles, maar die man is niet te bereiken. Ze begrijpen elkaar totaal niet. Het loopt allemaal behoorlijk uit de hand. Tenslotte ontstaat er midden tussen de mensen een ordinaire ruzie. De ober moet ze tot de orde roepen. Heel gênant natuurlijk." Dat gehakketak is volgens Stelling wel komisch. "Tenminste, dat hoop ik. Als je zo vaak repeteert, heb je daar geen zicht meer op. 'Télé' is vooral een cynische blik op de realiteit."
 
Stelling is ruim veertig jaar bij het toneel. "Ik heb m'n speld al gehad," zegt ze. De aanstichter van haar toneelcarrière was haar toenmalige aanstaande schoonvader Adam Andrea, de oprichter van WTG. "Ik had niets met toneel, maar hij zei: 'Echt wat voor jou. Ga eens mee.' Tja, toen kreeg het me te pakken." In hoeveel stukken ze heeft gespeeld, weet ze niet. "Ik heb het niet precies bijgehouden. Ik zit ook wel eens in het souffleurshokje. En ik ben al jaren actief in het bestuur. Ik ben een trouwe, hoor. Maar ik wil nu een beetje gaan afbouwen. Er zijn nog meer leuke dingen, zoals tennissen, zingen en bridgen. Toneel vergt veel tijd. Ik ben niet toneelmoe, maar het leren van de tekst valt me zwaarder dan voorheen."
 
Haar rol in 'Télé' vindt Stelling geen echte uitdaging. "Maar leuk om te doen. Niet te zwaar, hoewel je goed de puntjes op de i moet zetten. Maar niet zo gek veel tekst. En leuk met Dolf. We kennen elkaar al heel lang. En het toewerken naar een voorstelling is altijd weer leuk en spannend. Je begint bij nul en dan moet je samen iets opbouwen. Dat repetitieproces vind ik ontzettend leuk. Ik hoef zelf niet zo te stralen, hoor. Het leukste vind ik het met elkaar naar iets toegroeien. Vlak voor de uitvoering zakt de moed me wel eens in de schoenen. Denk ik: waar ben ik mee bezig. Maar als het allemaal weer is gelukt en de voorstelling is geslaagd, dan is dat machtig!"
 
           
            Trailer van Télé. WTG in 2000
 
Toneelgroep Nieuw Leven met Télé

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl