P e t e r A t e n T h e a t e r
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!

2 dames
uitgegeven door De Toneelcentrale 6979 BESTEL

 

Gerda heeft haar moeder Harriët een aantal maanden niet gezien. Er is een verwijdering ontstaan, omdat Gerda zich bedrogen voelt nu haar moeder plotseling genezen is van een terminale ziekte. Ook kan ze het maar moeilijk verkroppen dat haar ouderlijk huis is afgebrand. Het lijkt er zelfs op of haar moeder de woning moedwillig heeft laten verbranden en dat haar broer Gerard hier meer van weet. Gerard is altijd Harriët's oogappel geweest en Gerda voelt zich buitengesloten. Een toenadering tussen moeder en dochter lijkt nu welhaast onmogelijk.

 
GERDA
Sta jij nog steeds onder controle?
 
HARRIËT
Ik hoef voorlopig niet meer terug te komen.
 
GERDA
Dat begrijp ik dus niet.
 
HARRIËT
En waarom dan niet?
 
GERDA
Waarom dan niet? Omdat je doodging! Dat ging je toch?
 
HARRIËT
Ja. Dat ging ik.
 
GERDA
Alles was verdomme al geregeld. Namen stonden op papier. Wie er wel en wie er niet mocht komen. De volgorde van de muziek. Vooral geen cake.
 
HARRIËT
Hè bah, nee. Cake.
 
GERDA
En geen toespraken. Ook zo lekker kaal. Zit je de hele tijd naar die kist te kijken zonder dat er wat gebeurt.
 
HARRIËT
Nou, doe je ogen dan dicht. Luister naar de muziek.
 
GERDA
Van die treurige muziek. Dat we maar vooral gaan huilen.
 
HARRIËT
Jij zal geen traan om me laten. Jij vindt 't jammer dat ik nog leef.
 
GERDA
Ik geloof je gewoon niet!
 
HARRIËT
Ik moest er ook aan wennen, ja?! Ik was er klaar voor! Ik dacht; hier stopt 't! En toen sloeg die kuur aan. Opeens.
 
GERDA
Opeens.
 
HARRIËT
Jij volgde het op afstand. Als je nou 'ns de moeite had genomen...
 
GERDA
Ja, jij hield me toch op afstand? Ik mocht gewoon niet komen meer op laatst. Nee, dat wilde je niet.
 
HARRIËT
Ja, nee. Dat weet ik wel. Maar ik had gewoon behoefte aan wat rust op dat moment en jij bent dan zo... zorgzaam. Begrijp je? En dat werkt dan even niet.
 
Els de Jong en Margaret Tromp in Smalland tijdens het Spots op West festival in België
 
Interview met Peter Aten en Will Broerse in het Noordhollands Dagblad van vrijdag 6 februari 2004 door Saskia Nassenstein
 
NIEUW STUK VAN PETER ATEN GAAT OP FESTIVAL IN PREMIÈRE
 
WORMERVEER - Er is een heuse première op het Zaans Eenakterfestival. WTG speelt 'Smalland', de allernieuwste eenakter van Peter Aten. De 36-jarige schrijver uit Wormer die met drie avondvullende stukken en zes eenakters al een aardig repertoire op zijn naam heeft, schreef 'Smalland' speciaal voor dit festival.
Het stuk wordt gespeeld door Ria Jak en Han Molenaar. Aten doet zelf de regie, bijgestaan door Will Broerse.
'Smalland' gaat over een moeder en een dochter. De dames zijn al enige tijd gebrouilleerd. Ze ontmoeten elkaar toevallig bij de inpaktafel van Ikea en raken min of meer ongewild met elkaar in gesprek. Al pratend komen er allerlei onverwerkte toestanden boven water en lopen de emoties hoog op.
Aten ging aan de slag op verzoek van Ria Jak. De speelster die veel succes heeft gehad met twee monologen van Aten, wilde graag een keer samen op de planken staan met de veel gelauwerde Han Molenaar. Of Aten een eenakter voor hen wilde schrijven, vroeg ze. Aten ging akkoord. "Ria en Han zijn totaal verschillende mensen. Ik vond het heel leuk om daar iets mee te doen. En ik kreeg meteen een beeld. Iets over een moeder-dochterrelatie. Een conflict. Het is niet altijd 'click', maar nu wel. Blijkbaar zijn zij voor mij inspirerende dames.
De eenakter is volgens Aten behoorlijk heftig. "Toen Will Broerse de tekst las - ik laat haar altijd mijn stukken lezen - vond zij bepaalde dingen te erg. Te hard. Ze zei: 'Dat getreiter, kan dat wel?' Maar ik heb het er toch in gehouden. Vroeger werd ik altijd onzeker van het oordeel van Will, maar dat is nu minder. In dit geval heb ik voet bij stuk gehouden. Het moet gezegd worden. Het is inderdaad keihard, maar zo'n relatie wilde ik juist neerzetten."
"Het is zeker niet om te lachen," vult Broerse hem aan. "Hoewel, je weet niet hoe het publiek erop reageert." Aten, ietwat geschrokken: "Straks zitten we er helemaal naast en zit iedereen constant te lachen. Terwijl het zaken raakt van leven en dood."
Met de première in zicht slaat bij de schrijver de onzekerheid toe. Maar de speelsters zijn vol vertrouwen. Want, vinden ze, het is een goed stuk, er zit heel veel in en Atens schrijfwijze, zijn teksten, voelen goed. "Bovendien valt er met hem te praten."
Ze hebben de afgelopen maanden intensief gerepeteerd bij Broerse thuis. Onder leiding van Aten, maar als hij verhinderd was, nam Broerse de regie over. En de speelsters hadden inbreng.
Aten vindt dat niet meer dan logisch. "Zij hebben heel veel ervaring. Daar heb ik wat aan. Ik ben geen regisseur. Ik ken de trucjes niet. Aan een groot stuk waag ik me niet, maar met deze eenakter ligt het anders. Het is mijn tekst, ik wil er iets mee overbrengen en ik heb er goed over nagedacht hoe het gedaan moet worden. Wat dat betreft ben ik wat strenger geworden."
 
Reacties

5 dames ~ 3 heren
uitgegeven door De Toneelcentrale 7406 BESTEL

De Titanic is vergaan. Na het ongeluk komt het wrak naar het voorportaal van de hemel om daar toegelaten te worden tot de serene wateren van de eeuwige rust. Maar was het wel een ongeluk? Of was er sprake van opzet, zoals in één van de complottheorieën wordt beweerd? In deze humoristische eenakter komen de doden tot leven en vertellen de schoorstenen van de Titanic over de ware toedracht van de ramp.

 

PORTUNUS

Afgezien van de romp, die helaas gebroken is, ontbreken in het voorportaal op dit moment nog 2500 ontbijtbordjes, 3000 theekopjes, 8000 vorken, 500 bloemenvazen, 45.000 katoenen servetten...

 

SCHOORSTEEN 1

Neem me niet kwalijk.

 

PORTUNUS

...15.000 kussenslopen...

 

SCHOORSTEEN 2

Wij zijn getraumatiseerd.

 

PORTUNUS

Natuurlijk.

 

SCHOORSTEEN 3

Het lot van 2500 ontbijtbordjes interesseert ons niet op dit moment.

 

PORTUNUS

Begrijpelijk.

 

SCHOORSTEEN 4

En waarom niet als ik vragen mag?

 

SCHOORSTEEN 1

Hou jij je erbuiten.

 

SCHOORSTEEN 4

Nee.

 

SCHOORSTEEN 2

Voor ons ben jij lucht.

 

SCHOORSTEEN 3

Jij doet alleen een beetje mee voor de ventilatie.

 

SCHOORSTEEN 1

Voor de sier!

 

SCHOORSTEEN 4

Als vierde schoorsteen boezem ik toevallig wel vertrouwen in! De mensen zien dat graag op een schip als de Titanic.

 

1,2 EN 3

Olympic!

 

SCHOORSTEEN 4

En wat ik eenvoudig niet uit kan staan is dat jullie je verheven voelen boven een ontbijtbord, enkel en alleen omdat wij als schoorstenen boven alles en iedereen uit torenen! Jullie zijn besmet met het klassenvirus van de mens!

 

PORTUNUS

Mag ik u verzoeken geen ophef te maken? Dit is het voorportaal van de serene eeuwige wateren. Hier vindt u rust.

 

SCHOORSTEEN 1

Wij verlangen niet naar rust zolang we ziedend zijn.

 

SCHOORSTEEN 2

Maar misschien dat onze vierde schoorsteen sereen wil ventileren in oneindige oneindigheid?

 

SCHOORSTEEN 3

En wie bent u dan wel als ik vragen mag?

 

SCHOORSTEEN 1

U lijkt op onze kapitein.

 

SCHOORSTEEN 2

Verdomd, je hebt gelijk.

 

SCHOORSTEEN 3

U bent toch geen familie, mag ik hopen?

 

PORTUNUS

Had hij een goddelijke gave?

 

SCHOORSTEEN 1

Niet bepaald.

 

PORTUNUS

Dan is het geen familie.

Reacties


1 dame ~ 1 heer
uitgegeven door De Toneelcentrale 6984 BESTEL
 
Een man rokend op een balkon. Een vrouw binnen in verwachting. Maar waar wacht ze eigenlijk op? En hoe lang moet hij nog buiten staan? Nico/Tine is een absurde tragikomedie die eerder opgevoerd werd onder de titel Meconium.
 
TINE
Ga buiten staan.
 
NICO
Tine, ik heb hier echt geen zin meer in.
 
TINE
Wat bedoel je?
 
NICO
Hoe lang dacht je dit nog vol te houden?
 
TINE
Wat?
 
NICO
Dit... gedoe.
 
TINE
Waar heb je 't over?
 
NICO
Je bent al jaren zwanger! Wanneer dacht je te bevallen?
 
TINE
Doe niet zo raar.
 
NICO
Al jaren sta ik te blauwbekken daar!
 
TINE
Maak 'm uit.
 
NICO
Waarvoor?
 
TINE
Voor het kind.
 
NICO
Jij hebt geen kind!
 
TINE
Hou je mond.
 
NICO
Jij hebt geen kind! Jij zult nooit een kind krijgen! Jij bent niet goed bij je hoofd! Jij durft naast me te zitten terwijl ik geprobeerd heb je te wurgen. Wil je dood? Wil je dat ik 't nog 'ns probeer?!
 
TINE
Ik wil dat je je kind accepteert!
 
NICO
Welk kind verdomme?!
 
TINE
Ons kind!
 
NICO
We hebben geen kind! We zullen nooit kinderen krijgen! Dat is 't enige wat hier geaccepteerd moet worden!
 

fragmenten van een voorstelling in Theater Bellevue in Amsterdam met Dick van den Toorn en Debbie Korper
 
Recensie in het Noord-Hollands Dagblad van maandag 12 februari 2007 door Saskia Nassenstein

TRAGISCH EN ABSURDISTISCH LIEFDESVERHAAL ATEN

De nieuwste van Aten is anders dan anders. Natuurlijk is de tekst belangrijk in dit spel van twee mensen die iets uit te vechten hebben. Maar van net zoveel belang zijn de stembuigingen, de stiltes tussen zinnen, de lichaamstaal, het licht en bovenal de muziek. Aten heeft in Nico/Tine het realisme laten varen en vertelt zijn verhaal in geabstraheerde vorm.
Een interessante wending van een schrijver die zich in zijn werk tot nu toe sterk betoonde in krachtige dialogen. In deze eenakter duidelijk minder. Aten weet ook raad met andere expressiemiddelen, maar hoewel hij boeiende en intrigerende dingen laat gebeuren is het verhaal moeilijk te duiden.
Het begint met een gedanste verbeelding van pril familiegeluk. Man, vrouw en baby'tje. Zij koestert, hij maakt foto's. Opeens wordt de man boosaardig. Het geluk is wreed verstoord. Wat volgt is vooral wrang, met veel bitterzoete humor. Het jonge stel - onmiskenbaar eens geliefden - communiceert moeizaam. Zij gedraagt zich zwanger, hij speelt met tegenzin mee. Maar dat duurt niet lang. In de scènes die volgen wordt er steeds heftiger getreiterd en geruzied. Zij pakt hem met zijn rookverslaving en vergeetachtigheid. Hij pest haar met haar onzekerheid en ridiculiseert haar nep-zwangerschap. Dat dit tot rampspoed gaat leiden is voorvoelbaar, maar de tragiek blijft onderbelicht.
In Guido Hagen en Jolien de Jong had Aten een paar ideale vertolkers van het door hem gecreëerde koppel. Hagen en De Jong kunnen uitstekend overweg met de Atentaal en diens zwarte humor. In deze voortdurend van stemming wisselende voorstelling lieten ze zien dat ze een meer sensitieve speelstijl ook goed beheersen.
 
Jolien de Jong en Guido Hagen in Nico/Tine foto's: Hans Geuzenbroek



Reacties


2 dames
uitgegeven door De Toneelcentrale 6982 BESTEL
 
Wie kent ze niet? De meisjes van Verkade. Beroemd en berucht zijn ze. Hoewel dat beruchte wel meevalt. In een drie kwartier durende voorstelling maken we kennis met de meisjes Stien en Jopie. We volgen hen van de kleedkamer naar de fabriek, zien hen als jonge honden op de speelweide en zijn getuige van het onherroepelijke afscheid. Kortom, een afwisselende eenakter, doorspekt met muziek en liedjes.
 
JOPIE
Kom maar binnen meisje. Ik ben de voorjuffrouw.
 
STIEN
Goeiemorregen, mevrouw de voorjuffrouw. Hoe maakt u 't? Ik ben Stien. Stien Stubbe. Van de Lindengracht. Uit Amsterdam.
 
JOPIE
Welkom bij Verkade, Stien. Ik neem aan dat je met de trein gekomen bent?
 
STIEN
Ja, mevrouw de voorjuffrouw. Wat een belevenis was dat! Al die meisies op een kluitje in de treincoupé. Een gekakel van jewelste!
 
JOPIE
Nou, dan was 't vast niet moeilijk om de weg naar ons prachtige Verkade-complex te vinden.
 
STIEN
Nee, mevrouw de voorjuffrouw. Je vollugt gewoon de bordjes maar en al die meisies an mekaar. Neem me niet kwalijk als ik ratel, maar ik ben nogal nerveus, ziet u.
 
JOPIE
Dat is toch nergens voor nodig? Ik zal je heus niet bijten, kind.
 
STIEN
Nee, dat geloof ik ook niet, mevrouw de voorjuffrouw.
 
JOPIE
En vertel eens Stien, ben je een harde werker?
 
STIEN
O ja, mevrouw de voorjuffrouw. Ik werrek me helemaal 't schompes. Me vorige betrekking was op de knopenfabriek. Daar most ik knopen an een kaartje naaien en daar waren ze errug over te spreken. Maar me buurmeissie zei dat ze bij Verkade beter betalen. Dat mag ik toch wel zeggen, hè?
 
JOPIE
Zeker kind. En hoe heet je buurmeisje?
 
STIEN
Mien. Mien Memelink.
 
JOPIE
Mien Memelink. Die ken ik wel. Nou, als jij net zo'n harde werker als Mien Memelink bent, dan krijgt Verkade een kordate kracht erbij.
 

 

Interview met Peter Aten in het Noord-Hollands Dagblad van donderdag 6 oktober 2005 door José Pietens
 
MEISJES PAKKEN ZINGEND BESCHUIT IN
 
Zingend liepen ze van station Zaandam naar de Verkadefabriek: de meisjes van Verkade. Klaar voor weer een dag hard werken achter de lopende band. Hoe het er aan toe ging in de fabriek en wat de meisjes precies deden, wordt tot leven gebracht in "Beschuit met Meisjes". De eenakter is speciaal geschreven voor de gelijknamige tentoonstelling in het Molenmuseum in Koog aan de Zaan. Vanaf zondag is het stuk te zien.
 
Met pothoedjes op en lange mantels aan, komen Marjan Aten en Margaret Tromp zingend het zaaltje op de bovenetage binnen. Jopie en Stientje (een rol die afwisselend door Tromp en Gré Berkhout wordt gespeeld) laten zien hoe het er in de fabriek aan toe ging. Gekleed in authentieke pastelgroene uniformjurken en met netjes om het haar, pakken ze continu beschuiten in. Terwijl de handen automatisch doorbewegen, kletsen en zingen ze er op los.
 
Gisteren werd in het Molenmuseum de generale repetitie gehouden voor "Beschuit met Meisjes". Het stuk toont hoe het er in de jaren dertig aan toe ging in de fabriek. De Zaanse beschuitproductie vierde hoogtij, beschuitproducenten Verkade en Hille waren in een concurrentiestrijd verwikkeld. Alles over die strijd en het Zaanse beschuit in het algemeen, is te zien in de gelijknamige tentoonstelling. Regisseur Peter Aten uit Wormer werd gevraagd er een passend toneelstuk bij te schrijven en dat te regisseren. "Normaal gesproken schrijf ik over het heden. Ik moest me echt verdiepen in die tijd," zegt Aten. "Om een goed beeld te krijgen, heb ik naar muziek uit die jaren geluisterd en het boek over de meisjes van Verkade gelezen. Ook heeft een mevrouw herinneringen aan die tijd opgeschreven, die ik heb gebruikt. In de fabriek en op weg ernaartoe werd veel gezongen. Ik heb muziek gemaakt bij een gedicht over beschuit en de tekst van een liedje dat de meisjes vlak voor de vakantie zongen."
 
 
Het stuk is een aaneenschakeling van korte scènes, die zich afspelen achter de lopende band, in de kleedkamer en op de speelweide. Aten: "De meisjes van Verkade waren jong, een jaar of veertien, vijftien. Op de speelweide mochten ze een uurtje razen, om eventuele extra energie kwijt te kunnen." Opvallend noemt hij het dat Verkade voor die tijd veel voor de arbeidsters deed. "Op fabrieksmeisjes werd neergekeken. Als dienstmeisje had je een betere reputatie. Toen was het belangrijk dat vrouwen goede huisvrouwen waren. Verkade bood de meisjes naai- en kooklessen, een soort opleiding zodat ze toch goede huisvrouwen konden worden."
 
Overigens kwamen niet alle, voornamelijk uit Amsterdam afkomstige, arbeidsters in de fabriek. Bij de voorvrouw moesten ze een test afleggen, waarbij ze zo snel mogelijk muntjes in een plankje moesten opbergen. Dat dat geen relaxte bezigheid was, demonstreert 'Stientje' met verve. Aan de hand van de test werd bekeken of en voor welke afdeling de sollicitante geschikt was. Logischerwijs gaat Stientje beschuit inpakken. Totdat ze zwanger wordt, dan mag ze niet meer werken bij Verkade. Voor haar dus geen beschuit meer, behalve het in de Zaanstreek uitgevonden beschuit met muisjes.
 
Artikel in het Noord-Hollands Dagblad van zaterdag 31 december 2005 door Ton de Lange
 
'BESCHUITMEISJES' ALS PUBLIEKSTREKKER
 
"Is iets goed en succesvol dan wil je daar mee doorgaan. Dat is de menselijke aard ook, denk ik. Maar aan alles komt een eind en bovendien staat er een nieuwe expositie op stapel. Dus lieve mensen, jullie gaan kijken naar de laatste uitvoering van 'Beschuit met meisjes'. Veel plezier!"
 
Aldus sprak conservator Ton Neuhaus van het Molenmuseum in Zaandijk, waarna die middag van 11 december de laatste lachsalvo's klonken. Want het korte toneelstuk van Peter Aten, onderdeel van de gelijknamige expositie in het museum, bleek een kartrekker van de bovenste plank. Vanaf oktober tot genoemde datum was de eenakter elke zondagmiddag te zien, met zelfs extra voorstellingen op de woensdag. Aten, regie-assistente Will Broerse en actrices Marjan Aten, Gré Berkhout en Margaret Tromp - allen actief voor het Wormerveerse toneelgezelschap WTG - stonden voortdurend voor een uitverkochte zaal en trokken meer dan 2300 bezoekers. Die zich met veel plezier onderdompelden in de nostalgie van de beroemde Verkade-meisjes, het leeuwendeel afkomstig uit Amsterdam.
 
Noeste werkers waren het, en meiden met een rappe tong. Keek even naar ze en het was gelijk: "Heb ik iets van je an of zo." Zaanse huisvrouwen vonden het maar 'lellebellen en haaibaaien', die meiden van de fabriek. "Ze kenne niet eens afwassen," heette het.
 
 
Dat terwijl ze bij Verkade tevens les kregen in naaien en ander huishoudelijk werk. Zodat ze als een 'fatsoenlijke vrouw' de fabriek zouden verlaten en voor iedere man een goede partij zouden zijn. Altijd beter dan een betrekking als dienstmeid. Tromp: "Een dienssie was zogenaamd betrouwbaar en keurig, maar vaak genoeg gebeurde het dat de man des huizes niet van de dienstmeid af kon blijven."
 
Peter Aten deed voor het stuk historisch onderzoek, met hilarische gevolgen. Zo vermaakten de mensen zich uitstekend met Stien (Marjan Aten) en Jopie (Gré Berkhout/Margaret Tromp) die aan de lopende band werken en al klessebessend iets opmerkelijks zien. Even verderop zit een fabrieksarbeider zichzelf te bevredigen. 'Trekspek', is de omschrijving van Jopie. De zaal ligt krom. Achterin de zaal vertrouwt Tromp toe: "Geloof het of niet, het is echt gebeurd." 'Beschuit met meisjes', expositie en eenakter, was een van de culturele hoogtepunten van het jaar.
 
Artikel in het Noord-Hollands Dagblad van 13 maart 2007 door Ton de Lange
 
'BESCHUITMEISJES' NU OOK ALS SPEELFILM

'Beschuit met meisjes', de succesvolle Zaanse eenakter voor twee dames, is nu ook te zien op dvd. Het stuk van Wormer Peter Aten (39) is verfilmd door de landelijk bekende regisseur Bram van Erkel. Het Zaans Museum vertoont 'De meisjes van Verkade' op 18 maart.

De 74-jarige Van Erkel regisseerde bij de Avro, KRO en NCRV diverse tv-series die bij velen in het geheugen staan gegrifd. Zoals in de jaren zestig en zeventig 'Oebele', 'Q en Q', en 'Duel in de diepte' of daarna 'In naam der Koningin', 'De zomer van '45' en 'Het wassende water'. Daarbij werkte hij met topacteurs als Kitty Courbois en Thom Hoffman. Het idee voor de verfilming en het contact met Van Erkel kwamen vorig jaar voort uit een spontane opwelling tijdens de nieuwjaarsreceptie van vereniging De Zaansche Molen. De eenakter was onder meer uitgevoerd in het Molenmuseum in Koog aan de Zaan en trok daar ongeveer 2300 bezoekers. Donateur Jelte Rep van de vereniging, en tevens een van de circa 200 Vrienden van het Zaans Museum, opperde het plan voor Atens stuk. "Meer om het op film vast te leggen, niet zozeer voor verkoop", zegt de schrijver die zijn brood verdient als grafisch vormgever bij de NOS.
Directeur Fokelien Renckens van het Zaans Museum leek het ook erg leuk om te doen. In april werd het stuk opgenomen in de kleine zaal van het Zaantheater. Dit nadat oud-scenarioschrijver Rep zijn vriend en vroegere collega Van Erkel had benaderd.

Bram van Erkel achter de camera in het Zaantheater

De getalenteerde Aten schreef in zeventien jaar ongeveer dertien eenakters, vier avondvullende toneelstukken en enkele scenario's voor reclamefilmpjes. 'Beschuit met meisjes', sterk uitgevoerd door actrices van de Wormerveerse toneelgroep WTG, schreef hij op initiatief van Molenmuseum-conservator Ton Neuhaus. Dit naar aanleiding van een tentoonstelling over beschuit en Verkade. "Het is een eer dat het nu ook is gefilmd", aldus Aten.
"Het leuke is dat er archiefbeelden van Verkade in zitten. Waar ik bijvoorbeeld in tekst iets vertel over de vroegere speelweide van Verkade waar de meisjes toen in de pauze schommelden, krijg je daar nu de echte beelden van te zien. Dat geeft wel een meerwaarde, vind ik. Het stuk blijft overeind staan en krijgt zo een tweede leven.
De dvd wordt gebruikt als promotiemateriaal, onder meer bij de presentatie van het Verkadepaviljoen dat naar verwachting in de zomer van 2008 bij het Zaans Museum wordt geopend. Het museum en stichting Behoud Cultureel erfgoed Verkade hopen in april de bouwvergunning te hebben.





Reacties
 
3 dames
Uitgegeven door De Toneelcentrale nr 6985 BESTEL
 
In deze mini-musical maken we kennis met de titelheldin die op een punt in haar leven is beland waarop zij alleen nog troost vindt in het het feit dat zij ooit tot keukenprinses is uitgeroepen op de huishoudbeurs van 1961 in de Rai. Door zich op dit feit te concentreren probeert Marie au Bain aan de realiteit van alledag te ontsnappen. Haar man heeft haar verlaten en op culinair gebied komt er niet veel meer uit haar handen. Haar vriendinnen vinden het tijd worden voor een nieuw hoofdstuk in het leven van Marie en gaan samen met haar op zoek naar een nieuwe inspiratiebron (man) om wederom tot grote hoogten in de keuken te komen.
 
SUZETTE
En je was 't toch een beetje kwijt de laatste tijd.
 
MARIE
Wat was ik kwijt?
 
SUZETTE
Nou ja, je ging wel erg op de raclette-gourmetten in je kitchenette-toer. De makkelijke hap, zal ik maar zeggen. En de liefde van de man gaat door de maag. Dat heb je zelf gezegd. Maar goed, daar hangt 't niet alleen vanaf natuurlijk.
 
LORRAINE
Hoe je je culinaire hoogstandjes presenteert is minstens zo belangrijk.
 
SUZETTE
Dat heb jij ons nota bene bijgebracht.
 
LORRAINE
Je uiterlijke verzorging. Je gelukzalige glimlach boven een geslaagd gerecht.
 
SUZETTE
We begrepen van Jan-Boudewijn dat dat allemaal wat minder was geworden de laatste tijd.
 
MARIE
Ja. Ja, dat is misschien wel waar. 't Is ook allemaal zo gewoon geworden. Jan-Boudewijn, een kapitale villa, een inductiekookplaat met turbo-oven. 't Doet me allemaal niets meer.
 
LORRAINE
Wat verschrikkelijk!
 
SUZETTE
We begrijpen best dat je in een moeilijke fase zit, maar probeer jezelf uit het slop te trekken.
 
LORRAINE
Versier de man door jezelf te versieren!
 
SUZETTE
Een kwinkslag in de keuken. Een spannende corsage.
 
LORRAINE
Radijsje hier of daar.
 
SUZETTE
Een toefje crème fraiche op een nader te bepalen plek.
 
LORRAINE
Of gewoon een ordinaire prei op je dij!
 
Recensie in het Noord-Hollands Dagblad van maandag 18 december 2006 door Peter Roggeveen
 
Gré Berkhout, Marjan Aten en Margaret Tromp in Marie au Bain, of de herrijzenis van een keukenprinses foto: Bart Homburg
 
LOL IN MOLENMUSEUM MET MARIE AU BAIN
 
'Marie au Bain' is de titel van een kort toneelstuk dat iedere zondag wordt opgevoerd in het Molenmuseum als extra opluistering van de lopende expositie 'Wet de pot skaft'. Een heerlijk, kolderiek stuk, gespeeld door drie maffe, door de wol geverfde vrouwen.
 
Gelachen werd er gistermiddag volop in de bovenzaal van het Molenmuseum. Een volle bak amuseerde zich opperbest. Marjan Aten, Gré Berkhout en Margaret Tromp kun je dan ook om een boodschap sturen. Ze zijn alle drie al vele jaren lid van toneelvereniging WTG en kennen het klappen van de zweep. In het speciaal voor de tentoonstelling geschreven stuk van Peter Aten kunnen de dames zich naar hartelust uitleven. En dat doen ze dan ook met verve. Het speelt zich af in de jaren zestig waarin Marjan Aten als een chique, bekakt pratende Marie au Bain zich nostalgisch vastklemt aan de roem die haar eerder ten deel viel op de Huishoudbeurs in de RAI. Haar uitverkiezing tot keukenprinses betekende het absolute hoogtepunt in haar welgestelde bestaan. Maar roem is vergankelijk en als dan ook nog haar echtgenoot er vandoor is met een jeugdige slettebak ligt een depressie op de loer. Haar twee Gooise vriendinnen (Gré Berkhout en Margaret Tromp) proberen als echte kakmadammen de geknakte ziel weer tot leven te wekken. Dat leidt tot een zoektocht naar een andere man, die zich aandient in de persoon van dokter Otto Oetker.
 
Ronduit hilarisch wordt het als Marjan Aten na het proeven van een Gronings gerecht zich plotsklaps alleen nog verstaanbaar kan maken met een Groningse tongval. Dat staat weer garant voor doldwaze situaties. Dat alles wordt nog opgevrolijkt met enkele liedjes die steevast voor open doekjes zorgen.
 
Kortom, een heerlijk stuk, met veel vaart gespeeld, met Will Broerse als strenge regie-assistente en Guido Hagen als technicus aan de knoppen. En geheel in stijl kreeg na afloop van de voorstelling iedere bezoeker een plakje Groningse koek aangeboden.
 
Recensie in het Noordhollands Dagblad van maandag 3 december 2007 door Saskia Nassenstein
 
EEN OP HET LIJF GESCHREVEN VROLIJK NIEMENDALLETJE
 
De WTG-speelsters Marjan Aten, Gré Berkhout en Margaret Tromp hebben deze mini-musical ruim dertig keer gespeeld in het Molenmuseum. 'Marie au Bain' is een vrolijk niemendalletje over een ooit bekroonde en nog steeds op haar roem terende keukenprinses die niet meer in staat is haar man te bekoren met haar gerechten. Het verhaaltje, dat is doordrenkt van geestige woordspelingen, is geschreven op het lijf van de speelsters. Aten maakt in deze mini-musical optimaal gebruik van het komisch talent en de zangkwaliteiten van het trio.
 
Het stuk werd voor de eerste keer op een wat groter podium gebracht. Dat vergde wat aanpassingen in de vormgeving, maar het kwam de voorstelling ten goede. De talentvolle Aten heeft met 'Marie au Bain' een pareltje toegevoegd aan zijn lijst stukken.
 
Toneelgroep WTG met Marie au Bain, of de herrijzenis van een keukenprinses
Lees meer...
 
1 dame ~ 1 heer
uitgegeven door De Toneelcentrale nr 6361 BESTEL
 
Frederik en Gabriëlle zijn 36 jaar getrouwd en Frederik heeft besloten zijn vrouw te verrassen met een diner. Het koken heeft hem behoorlijk wat moeite gekost, maar de meeste inspanning vergde het om zijn vrouw bij hem aan tafel te krijgen. Zij is namelijk enige weken terug overleden en hij heeft haar moeten opgraven uit haar laatste rustplaats. Frederik komt een heleboel dingen te weten over zijn vrouw die bij haar leven verborgen zijn gebleven. Bijvoorbeeld dat ze niet van spinazie houdt, maar ook dat ze er een minnaar op na hield.
 
FREDERIK
Maar vind je 't dan niet fijn om me weer te zien?
 
GABRIELLE
Nee lieverd, dat vind ik niet fijn. Mijn hart staat stil. Ik voel niets meer voor je.
 
FREDERIK
Ik begin de indruk te krijgen dat je ook niets meer voor me voelde toen 't nog klopte.
 
GABRIELLE
Dat klopt.
 
FREDERIK
Heb je een hekel aan me?
 
GABRIELLE
Ach nee.
 
FREDERIK
Haat je me?
 
GABRIELLE
Nee. Welnee. Je bent alleen een beetje zielig.
 
FREDERIK
Zielig?
 
GABRIELLE
Ja. Je doet van die zielige dingen.
 
FREDERIK
Dat is niet zielig. Dat is liefde!
 
GABRIELLE
O, is dat liefde. Nou ik vind 't zielig. Ik heb echt met je te doen.
 
FREDERIK
Ik hoef van jou geen medelijden!!
 
GABRIELLE
Schat beheers je.
 
FREDERIK
Jij maakt mijn liefde belachelijk!
 
GABRIELLE
Dat doe ik niet. Ik had alleen niet begrepen dat dat liefde was.
 
FREDERIK
Wat had 't anders moeten zijn? Ik sta me daar godverdorie een hernia te spitten en dat alleen om jou te zien! Om je een diner aan te bieden, om nog één keer met je te kunnen dansen!
 
GABRIELLE
Ik mag niet eens je nek masseren. Hoe zie je dat dan voor je, wij dansend?
 
FREDERIK
Ik had niet verwacht dat je zo kil was.
 
GABRIELLE
Natuurlijk ben ik kil lieverd.
 
FREDERIK
Lieverd, lieverd! Jij zegt lieverd, maar jij denkt iets heel anders!
 
GABRIELLE
Ik denk helemaal niets.
 
FREDERIK
Zoals jij maar te pas en te onpas dat soort woordjes gebruikt.
 
GABRIELLE
Hoe wil je dan dat ik je noem?
 
FREDERIK
Jij denkt; kwal, etterbak, lulhannes!
 
GABRIELLE
Nou goed, als jij wilt dat ik je lulhannes noem, wil ik je best lulhannes noemen.
 
FREDERIK
Dat is namelijk wat jij denkt.
 
GABRIELLE
Nee hoor.
 
FREDERIK
Jawel.
 
GABRIELLE
Echt niet. Lulhannes is nog nooit bij me opgekomen.
 
Interview met Peter Aten in het Noord-Hollands Dagblad van vrijdag 2 februari 1996 door Saskia Nassenstein
 
Will Broerse en Jaap Jongh in Uit de Kille grond van mijn hart foto: Henk van de Leur
 
TONEELSPELER PETER ATEN OP SCHRIJVERSVOETEN
 
Op de tweede avond van het Zaans Eenakterfestival maakt Peter Aten van WTG zijn debuut als toneelschrijver en regisseur. Speciaal voor het festival schreef hij de eenakter 'Uit de kille grond van mijn hart'. Evenals alle andere eenakters die te zien zijn op het festival, is Atens stuk gebaseerd op het thema Afscheid.
 
Tot op heden was de 28-jarige Aten alleen actief als speler. Hij was onder meer te zien als Harold in het blijspel 'Harold en Maude'. Doch schrijven doet hij ook. "Er ligt het een en ander op de plank," zegt Aten. "Maar er is nog niet eerder iets opgevoerd."
Bij WTG was men op de hoogte van Atens bezigheid, gaf hem een kans en koos voor het elfde Eenakterfestival een stuk van hem uit. Aten: "Maar pas daarna hoorden we dat het festival het thema afscheid had. Toen heb ik geïnspireerd op dat thema een ander stuk geschreven.
 
'Uit de kille grond van mijn hart' gaat over een ouder echtpaar. De vrouw is overleden. Maar, omdat de man nog geen afscheid kan nemen, graaft hij haar op en ensceneert een gezamenlijke maaltijd. Tijdens die maaltijd komt het tot een confrontatie waarbij zaken aan het licht komen die de visie van de man op zijn vrouw danig verstoren.
"Het is wat luguber," erkent Aten, "Maar ook wel komisch. Ik heb geprobeerd er wat lichte elementen doorheen te weven. Ook de muziek is licht. Ik kies bij voorkeur niet het meest voor de hand liggende. Ik hou wel van tegenstellingen."
 
Aten, die grafische vormgeving heeft gedaan op de Rietveld Academie en nu werkzaam is bij het NOB waar hij de vormgeving doet van het Journaal en van NOVA, schrijft al heel lang. "Eerst verhaaltjes. Maar doordat mijn moeder, Mia Aten, altijd met toneel bezig was, raakte ik daarin geïnteresseerd. Wat ik in het begin schreef, was heel slecht, lieten anderen mij met veel tact weten. Maar daar leer je van. Ook van veel lezen en kijken. Inmiddels ben ik wel een stapje verder. En nu wordt er dus voor het eerst iets opgevoerd," zegt Aten, duidelijk verguld met de kans die de toneelvereniging hem geeft.
Dat hij de regie voert, is niet zijn eigen idee. "Ze zeiden: Jij hebt het in je hoofd. Regisseer het dan ook maar. Wel eng. Een ander zou het wellicht beter doen. Ik heb geen ervaring. Maar ik vond het wel een uitdaging en daarom heb ik het toch gedaan."
 
Aten zegt heel blij te zijn met z'n spelers. "Jaap Jongh en Will Broerse zijn zulke ervaren mensen dat ik zelf niet zoveel hoef aan te dragen. Niet dat ze mijn taak helemaal overnemen. Ik heb wel een duidelijk beeld voor ogen. Ik weet wat ik wil en zij voeren dat braaf uit. Het is wel vreemd om als beginneling zulke geroutineerde mensen te regisseren," zegt Aten. "Gelukkig ken ik ze goed. Anders had ik het wel eng gevonden."
 
De debuterende schrijver en regisseur die tijdens de repetities nog wat heeft kunnen schaven aan zijn stuk, kijkt met spanning uit naar zijn voorstelling. "Ik ben heel beniewd naar de reacties, naar hoe men het vindt. Want ik schrijf geen stukken voor op een plank in de kast. Ik wil er wel iets mee."
 
           
            Trailer van Uit de kille grond van mijn hart. WTG in 1996
 
Recensie in het Noord-Hollands Dagblad van maandag 5 februari 1996 door Maya Mulder
 
VEELBELOVEND DEBUUT REGISSEUR PETER ATEN
 
'Uit de kille grond van mijn hart' betekende het schrijversdebuut, tevens regiedebuut van Peter Aten. Een grote verrassing. In dit stuk dat in drie weken werd geschreven, wordt men geconfronteerd met het bizarre gegeven dat een man de dood van zijn vrouw weigert te aanvaarden. Hij graaft haar op met het plan om hun zoveelste trouwdag met een etentje te vieren. De avond verloopt catastrofaal. Zij zit volgestopt met watten en kan niets eten en hij kan niet koken. Zij weigert de rust van het graf op te geven en kiest voor een gruwelijk plot.
 
De schrijver heeft terecht beseft dat een dergelijk stuk ventilatie behoeft en daarom bewust gekozen voor kluchtelementen die door het geheel lopen. Het weglaten van de wijn, het voedsel en sigaretten benadrukten het irreële gegeven, maar waarom dan ook niet de pan, de glazen weggelaten. Niettemin een veelbelovend debuut van deze nog jonge Aten en smaakvol en met veel gevoel voor de situatie gespeeld door Will Broerse en Jaap Jongh.
 
Toneelgroep Gophi met Uit de kille grond van mijn hart
Lees meer...
 
1 dame ~ 2 heren
uitgegeven door De Toneelcentrale nr 6362 BESTEL
 
Helen en Walter gaan een hapje eten. Ze gaan altijd naar hetzelfde restaurant, omdat Walter daar zo dol op is. Ze nemen dezelfde wijn, eten hetzelfde gerecht. En ze hoeven vooral niet met elkaar te praten. Want in dit restaurant staat bij elke tafel een televisie, zodat stellen die elkaar niets meer te vertellen hebben ongegeneerd hun mond kunnen houden. Als de televisie van Helen en Walter kapot gaat worden ze gedwongen om echt met elkaar te praten. Er blijkt veel dwars te zitten en ze gooien elkaar vanalles naar het hoofd. Letterlijk en figuurlijk.
 
WALTER
Hoe is die van jou?
 
HELEN
Net als die van jou.
 
WALTER
't Kan toch van een andere koe zijn?
 
HELEN
Een koe is een koe.
 
WALTER
Dat is dus niet waar.
 
HELEN
En dan zeg ik: "Lekker." En jij zegt: "Ja, die van mij ook. Geen zenen."
 
WALTER
Bij zakenlunches krijg ik vaak de meest vreselijke lappen vlees op m'n bord.
 
HELEN
We hebben hier nog nooit een slechte biefstuk gehad.
 
WALTER
Met geen mes doorheen te komen.
 
HELEN
Wat? Die van jou?
 
WALTER
Nee! Als ik lunch. Dick zei nog dat onze klanten...
 
HELEN
Dick?
 
WALTER
Dick! M'n compagnon!
 
HELEN
Ja, dan hoef je niet zo verontwaardigd te doen. Hoe weet ik nou wie Dick is als je me nooit iets vertelt.
 
WALTER
Je moet niet altijd zo overdrijven! Over collega's vertel ik wel 's wat. Alleen gaat 't bij jou je ene oor in en 't andere uit!
 
HELEN
Nou, wie is Dick?
 
WALTER
Je hebt 'm wel eens ontmoet. Vorig jaar. We hadden een feest op die raderboot. Ik heb 'm nog aan je voorgesteld. Een man met een geel pak.
 
HELEN
O die! Wat een kwal was dat.
 
WALTER
Dick is een prima kerel.
 
HELEN
Hij had zo'n akelig lachje.
 
WALTER
Kan hij toch niks aan doen?
 
HELEN
En dat gelebber aan m'n hand.
 
WALTER
Jij houdt van charmeurs.
 
HELEN
Dat was geen charmeur, dat was een slijmbal. Hij flirtte met iedere vrouw. Ik heb 'm de hele avond in de gaten gehouden. Z'n vrouw blijkbaar ook, want die sprong later overboord.
 
WALTER
Die was dronken.
 
Schenkt voor zichzelf wijn bij en zet de fles terug.
 
HELEN
Nog erger. Teut en te water. Mag ik ook wijn?
 
WALTER
O.
 
Geeft haar wijn.
 
HELEN
Ik kan wel andere manieren bedenken om je man iets duidelijk te maken. 't Was nou niet bepaald 't toppunt van waardigheid toen ze als een verzopen kat aan boord werd gehesen.
 
WALTER
Ze had gewoon plezier.
 
HELEN
Dat kun jij niet beoordelen, want je hebt 't niet gezien. Plezier! Wat zal ze een plezier hebben gehad toen ze bij de dixielandband stond te kokhalzen. 't Mens was doodongelukkig. D'r jurk was een meter langer geworden van al dat water. Dat hele feest was trouwens één grote mislukking. Niks geen gezelligheid. Allemaal kliekjes.
 
WALTER
Als je de hele avond op je krent blijft zitten is er inderdaad geen moer aan.
 
HELEN
Ben jij dan uit de band gesprongen? Ik zat vlakbij de dansvloer en ik heb je niet één keer gezien.
 
WALTER
Maar ik heb me wel vermaakt.
 
HELEN
Ja, dat weet ik nou wel hoe jij je vermaakt.
 
WALTER
Er was geen televisie.
 
HELEN
Wat heb je dan gedaan?
 
WALTER
Ik heb mensen gesproken.
 
HELEN
Zo.
 
Interview met Ank Stelling in het Noord-Hollands Dagblad door Saskia Nassenstein
 
Ank Stelling foto: Bart Homburg
 
HOOFDROL VOOR ANK STELLING
 
Toneelgezelschap WTG presenteert dit weekeinde drie eenakters waaronder één heuse première. Na 'Duifje' van Peter Aten en 'Een lichte lunch' van Peter van Straaten wordt de voorstelling in De Bres te Wormerveer besloten met 'Télé', eveneens van Aten. Het sluitstuk van de avond is niet echt nieuw. Aten, de speler van WTG die zich ontpopt als toneelschrijver, schreef het in 1990, maar het is nog nooit opgevoerd. 'Télé' wordt op de planken gezet door Ank Stelling en Dolf Alberts. De regie is van Joss Fluhr.
 
"Spannend," vindt Ank Stelling van de op handen zijnde première. "'Télé' is nog nooit gespeeld, dus je weet niet hoe het valt. Maar we hebben dit eerder meegemaakt. Vorig jaar brachten we 'Roet' van Aten. En dat viel in de smaak." De speelster van WTG die 'Télé' samen met Dolf Alberts moet gaan waarmaken, vindt het een leuk stuk. "Nou ja, leuk... Toen ik het las, dacht ik: Hoe verzint hij het. Ik ken Peter goed. Hij heeft naast ons gewoond. Zijn ouders zijn al heel lang vrienden. Ik heb hem zien opgroeien. Dan verwondert het je. Zo'n jongen. En zulke goeie stukken! Dat verwacht je niet. Hij is altijd stil in gezelschap. Maar hij neemt alles heel goed waar."
 
'Télé' speelt zich af in de nabije toekomst, zoals vaker het geval is bij Aten. Een echtpaar dat er al heel wat jaartjes op heeft zitten, gaat eten in een restaurant. Een van de aantrekkelijkheden daar is dat bij ieder tafeltje een televisie is gemonteerd. Televisieverslaafden hoeven niets te missen. De man wil blijven kijken, tot grote ergernis van zijn vrouw. Dus krijgen ze bonje.
 
"Het is echt vreselijk," zegt Stelling. "Zij probeert vanalles, maar die man is niet te bereiken. Ze begrijpen elkaar totaal niet. Het loopt allemaal behoorlijk uit de hand. Tenslotte ontstaat er midden tussen de mensen een ordinaire ruzie. De ober moet ze tot de orde roepen. Heel gênant natuurlijk." Dat gehakketak is volgens Stelling wel komisch. "Tenminste, dat hoop ik. Als je zo vaak repeteert, heb je daar geen zicht meer op. 'Télé' is vooral een cynische blik op de realiteit."
 
Stelling is ruim veertig jaar bij het toneel. "Ik heb m'n speld al gehad," zegt ze. De aanstichter van haar toneelcarrière was haar toenmalige aanstaande schoonvader Adam Andrea, de oprichter van WTG. "Ik had niets met toneel, maar hij zei: 'Echt wat voor jou. Ga eens mee.' Tja, toen kreeg het me te pakken." In hoeveel stukken ze heeft gespeeld, weet ze niet. "Ik heb het niet precies bijgehouden. Ik zit ook wel eens in het souffleurshokje. En ik ben al jaren actief in het bestuur. Ik ben een trouwe, hoor. Maar ik wil nu een beetje gaan afbouwen. Er zijn nog meer leuke dingen, zoals tennissen, zingen en bridgen. Toneel vergt veel tijd. Ik ben niet toneelmoe, maar het leren van de tekst valt me zwaarder dan voorheen."
 
Haar rol in 'Télé' vindt Stelling geen echte uitdaging. "Maar leuk om te doen. Niet te zwaar, hoewel je goed de puntjes op de i moet zetten. Maar niet zo gek veel tekst. En leuk met Dolf. We kennen elkaar al heel lang. En het toewerken naar een voorstelling is altijd weer leuk en spannend. Je begint bij nul en dan moet je samen iets opbouwen. Dat repetitieproces vind ik ontzettend leuk. Ik hoef zelf niet zo te stralen, hoor. Het leukste vind ik het met elkaar naar iets toegroeien. Vlak voor de uitvoering zakt de moed me wel eens in de schoenen. Denk ik: waar ben ik mee bezig. Maar als het allemaal weer is gelukt en de voorstelling is geslaagd, dan is dat machtig!"
 
           
            Trailer van Télé. WTG in 2000
 
Toneelgroep Nieuw Leven met Télé
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl