P e t e r A t e n T h e a t e r
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!



7 dames ~ 5 heren
uitgegeven door De Toneelcentrale 7405 BESTEL
 
Kniplint is een hilarische komedie die losjes is gebaseerd op de Greet Hofmans-affaire. Verwacht echter geen geschiedenisles. Kniplint is een boosaardig sprookje met een echte heks, een verveelde koningin, een lapzwans van een prins, een schele prinses, drie oervervelende zussen, twee doodsbange lakeien en een Turkse schoonmaker als held van de voorstelling. Kniplint is voor jong en oud, zolang je maar in sprookjes gelooft.
 
RIX
Ik wil hoge wenkbrauwen, een liposuctie, een neuscorrectie, extensions...
 
REE
Wat?
 
RIX
Extensions!
 
REE
Wat is dat?
 
RIET
Dat je meer haar hebt.
 
REE
Nog meer? Onder je armen zeker.
 
RIX
Stil nou! Zo lukt 't niet! En ik wil ook nog volle billen!
 
RIET
Waarom?
 
RIX
Dat is mooi. En dat is handig, want je moet heel veel zitten als koningin.
 
RIET
Echt niet. Je moet heel veel staan.
 
RIX
Maar ook heel veel zitten. Dus dat is lekker zacht. Met volle billen.
 
RIET
Dan pak je toch een kussentje?
 
RIX
Hou je kop nou een keer! Nou moet ik weer helemaal opnieuw beginnen! Jeetje.
 
RIET
Hij doet 't toch niet.
 
RIX
Echt wel! Dat heb je gister toch gezien?
 
RIET
Bij mamma ja. Als mamma wat wenst. Maar niet bij ons.
 
RIX
Hoe weet je dat?
 
RIET
Omdat ik 't al geprobeerd heb.
 
RIX
Iets aan je lichaam?
 
RIET
Misschien.
 
REE
Een nieuwe kop zeker.
 
RIET
Nee, een nieuwe cup!
 
REE
Een nieuwe wat?
 
RIX
Een nieuwe cuhup! Een borstvergroting. Jeetje, weet je dat niet eens? Cup A, B, C, D...
 
REE
Ja, nou, weet ik veel. Hoe moet ik dat nou weten? En wat voor letter heb je dan gewenst?
 
RIET
Cup Z.
 
RIX
Cup Z?! Ben je wel goed bij je hoofd? Dan val je voorover!
 
Eensgezindheid uit Oost-Knollendam foto: Dirk Jongejans


Eensgezindheid uit Oost-Knollendam



Reacties
 
5/7 dames ~ 2 heren
uitgegeven door De Toneelcentrale 6983 BESTEL
 
Hugo aast op een promotie en is verrukt als hij door Lidewij, de vrouw van zijn baas Otto, wordt uitgenodigd voor een diner. Om goed voor de dag te komen neemt hij zijn jonge vrouw Letty mee naar een boutique voor een nieuwe jurk. Daar hoort hij tot zijn ontsteltenis dat zij zwanger is. Een abortus is niet meer mogelijk en een breuk in hun relatie dreigt. Het diner verloopt dramatisch. Letty is misselijk en Otto en Lidewij vechten hun privé-problemen uit. Maar de schrik slaat Hugo echt om het hart als hij eindelijk Letty's moeder ontmoet...
 
LETTY
Herinner jij je die verschrikkelijke diarree van mij?
 
HUGO
Wat heeft dat er nou mee te maken?
 
LETTY
Kun je 't je herinneren?
 
HUGO
Je bent wel vaker aan de diarree.
 
LETTY
Die keer was 't afschuwelijk. 't Hele bed zat onder.
 
HUGO
O. Die keer.
 
LETTY
In ieder geval kan ik geen andere reden verzinnen waarom 't mis is gegaan.
 
HUGO
Wat?
 
LETTY
Ik las op internet dat ie niet optimaal kan werken als je last van diarree hebt.
 
HUGO
Waar heb je 't nou over?
 
LETTY
Jezus, begrijp je 't nou nog niet?
 
HUGO
Nee, sorry.
 
LETTY
Wat moet ik dan nog meer zeggen? Pil. Diarree. Dikker.
 
Stilte.
 
HUGO
Nee.
 
LETTY
Ja.
 
HUGO
Dat bedoel je niet.
 
LETTY
Ik ben bang van wel.
 
Stilte.
 
HUGO
Godsamme. Hoe kan dat nou? Dat mag toch niet kunnen? Ben je 'm een keer vergeten?
 
LETTY
Nee.
 
HUGO
Weet je 't zeker?
 
LETTY
Ja, dat weet ik zeker! Ik ben daar altijd heel secuur in, omdat ik weet dat jij... dat je niet...
 
HUGO
Hoe lang weet je dit al?
 
LETTY
Sinds vorige week.
 
HUGO
Sinds vorige week?!
 
LETTY
Ik wist niet hoe ik 't je vertellen moest! Dat begrijp je toch wel? Alleen al zoals je nu naar me kijkt. Dat is precies waar ik bang voor was!
 
HUGO
Hoezo? Hoe kijk ik dan?
 
LETTY
Je gelooft me niet.
 
HUGO
Ik geloof je wel. En anders is 't een onsmakelijke grap.
 
LETTY
Je gelooft niet dat 't een ongelukje was. Je denkt dat ik je erin hebt laten lopen.
 
HUGO
Hoe kom je daar nou bij?
 
LETTY
Zo kijk je in ieder geval.
 
HUGO
Ik sta 't even te verwerken. Mag dat?
 
LETTY
Ik vind 't net zo erg als jij. Ik bedoel... Op zich zou ik 't nog wel willen, maar...
 
HUGO
O ja?
 
LETTY
Nou ja...
 
HUGO
Ik dacht dat we 't daar over eens waren.
 
LETTY
Jawel. Ik wil 't ook alleen als jij 't wilt.
 
HUGO
Ik wil 't niet.
 
Stilte.
 
Nee, sorry hoor. Ik moet 't echt niet. Dat kan ik er niet bij hebben.
 
Stilte.
 
LETTY
Nou ja, dat is dan duidelijk.
 
persfoto WTG in 'In Posities'
  
WTG in 'In Posities'
 
Graficus in 'In Posities'
Lees meer...
 
4 dames ~ 3 heren
uitgegeven door De Toneelcentrale 6001 BESTEL
 
Elisabeth wordt 85 en haar dochter Rita verrast haar met een weekend in een bungalowpark. Ook de rest van de familie is aanwezig. De meningen over het nut van de viering lopen echter sterk uiteen. Elisabeth lijdt namelijk aan de ziekte van Alzheimer, zodat het hele 'feest' aan haar voorbij gaat. Bovendien liggen de kinderen voortdurend met elkaar overhoop. In het bijzijn van Elisabeth worden ettelijke discussies gevoerd over rondslingerend speelgoed, roken, vervroegd pensioen, smetvrees, euthanasie en kippenpootjes.
 
Harm komt driftig op met een schaal zwartgeblakerde kippenbouten en begint ze één voor één in de open haard te smijten. Ellie en Rita kijken er verbaasd naar.
 
RITA
Harm, waar ben je in godsnaam mee bezig!
 
HARM
Waar ik mee bezig ben? Dat zie je toch! Zwart! Alles is zwart! Ik voel me net een gerookte paling!
 
Smijt de schaal ook in de open haard.
 
RITA
Harm, doe normaal!
 
HARM
Ik ben verdorie drie uur met die bouten bezig geweest!
 
RITA
Ja, dat weet ik wel!
 
HARM
Drie uur! En waarvoor?
 
RITA
Haal ze dan van de barbeque af als ze klaar zijn!
 
HARM
Wat?
 
RITA
Haal ze eraf als ze klaar zijn! Mijn god! Ik moet je altijd alles voorkauwen!
 
HARM
Waar moet ik er mee heen als ze klaar zijn! Niemand eet ervan!
 
RITA
Dat blijft wel even warm Harm!
 
HARM
Nou, jij had blijkbaar hele andere dingen aan je hoofd!
 
Doet zijn schort af. Piet komt op, nog steeds kluivend.
 
HARM
't Zag er niet naar uit dat je trek had!
 
RITA
Schreeuw niet zo tegen me!
 
HARM
Ach wat! Jij hebt mij toch ook gewoon afgeblaft!
 
RITA
Harm!
 
Harm trekt driftig zijn jack uit.
 
HARM
En dat rotjack hoef ik ook niet meer! Ik stik de moord in die synthetische rommel!
 
RITA
Harm!!
 
HARM
Nee niks! Ik ben 't zat!
 
Smijt zijn jack op de grond.
 
PIET
Ze zijn verrukkelijk hoor.
 
RITA
Harm, raap dat op!
 
PIET
Echt verrukkelijk.
 
ELLIE
Hou je mond.
 
PIET
't Is waar.
 
ELLIE
Dat zal wel, maar de rest ligt in de open haard.
 
RITA
Raap dat op!
 
HARM
Nee.
 
RITA
Wel verdorie, ik vraag 't niet nog een keer!
 
HARM
Nee!
 
Rita raapt het jack op.
 
RITA
O, je bent onmogelijk! Weet je dat?! Je bent gewoon... Kan zo naar Zimbabwe!
 
HARM
De Noordpool is beter!
 
Interview met Peter Aten in het Noord-Hollands Dagblad van donderdag 13 april 2000 door Saskia Nassenstein
 
WTG HEEFT VERTROUWEN IN 'ROET' VAN 'EIGEN' PETER ATEN
 
De afgelopen jaren kwam toneelvereniging WTG steeds voor de dag met een gedegen blijspel. Zo'n stuk waarbij bij voorbaat vaststond dat het een succes zou worden. Dit keer speelt WTG niet op zeker. Gekozen is voor 'Roet' van Peter Aten. Aten is een aankomend schrijver, afkomstig uit de eigen gelederen van de toneelgroep en 'Roet' is nog nooit gespeeld. Een gewaagde onderneming van WTG. Maar de groep heeft er vertrouwen in, want Aten is ook de auteur van de eenakter 'Duifje' en die viel bij het publiek zeer in de smaak.
 
'Roet wordt dit weekeinde twee keer opgevoerd in De Bres in Wormerveer. Twee van de zeven rollen worden gespeeld door een Aten: zijn moeder Mia en zijn tante Marjan. De auteur die voorheen zijn eigen stukken regisseerde, maakt zich niet al te druk over de uitvoering van zijn werkstuk. "Ik heb het uit handen gegeven. Geen tijd. Joss Fluhr doet de regie en zij is heel enthousiast. Af en toe ben ik wel eens gaan kijken en wat ik zag beviel," zegt Aten voorzichtig.
 
De 32-jarige Aten doet al heel lang aan toneelspelen en WTG is zijn vereniging. Zoals te verwachten van een telg uit de familie Aten. Maar deze Aten schrijft ook. "Deed ik als kind al. Verhaaltjes en toneelstukjes. Het komt door mijn moeder, denk ik," zegt Aten. "Ik ging al vroeg mee naar toneel en ik vond het leuk. Bovendien werd ik op de basisschool aangemoedigd om toneelstukjes te schrijven." Rond z'n twintigste ging Aten zich serieus bezighouden met schrijven en sinds een paar jaar timmert hij aan de weg als auteur. Een aantal van zijn stukken is uitgegeven en een drietal is opgevoerd op eenakterfestivals.
 
Aten, die een opleiding aan de Rietveld Academie heeft gevolgd, is werkzaam als grafisch vormgever bij het Nederlands Omroep Productiebedrijf (NOB). "Een vaste baan. Ik ben niet geboren voor het vrije kunstenaarsschap. Het schrijven doe ik erbij. M'n werk is leuk, maar schrijven ook. En ik heb het nodig. Ik kan er m'n creativiteit in kwijt."
 
'Roet', Atens tweede avondvullende stuk, dateert van vier jaar geleden. "Sindsdien ben ik niet meer aan een lang stuk toegekomen. Wel aan eenakters. Inmiddels heb ik een aardige buffer waaruit men kan putten. In de periode dat ik tijd genoeg had, heb ik best veel gedaan. In het begin was ik heel onzeker over wat ik schreef. Ik schatte mezelf niet zo hoog in. Maar na de opvoering van m'n tweede eenakter, door Will Broerse en Jaap Jongh van WTG, kreeg ik wat meer zelfvertrouwen. Iedereen vond het een goed stuk. En door het succes van 'Duifje' kreeg ik nog wat meer zekerheid. Maar ik heb bij WTG nooit gezegd: Jullie moeten een stuk van mij gaan spelen. Op een gegeven moment was de tijd gewoon rijp om te zeggen: Ik heb iets op de plank liggen." Aten gaf 'Roet' ter lezing aan Will Broerse. "Zij fungeerde als klankbord. Ze is best kritisch, maar ik had vertrouwen in haar mening. Daar had ik wat aan." Alvorens de toneelgroep met 'Roet' aan de slag ging heeft Aten het stuk kritisch bekeken en het een en ander gewijzigd en geschrapt. "Maar veel heb ik er niet meer aan gedaan. Het zit goed in elkaar. Het bevalt je, of niet."
 
'Roet', dat vorig jaar is uitgegeven door de NVA, speelt zich af in een bungalowpark. In een van de bungalows heeft zich een familie verzameld om de verjaardag van de 85-jarige moeder te vieren. Een zinloos feestje, want de moeder heeft Alzheimer. Aten: "Ik kwam op het idee toen ik met m'n schoonfamilie in zo'n park was. Ik stelde mij zo'n familie in een bungalow voor. Al die zure gezichten. Maar wel triest. In het stuk laaien de discussies hoog op, maar ik heb het zo geschreven dat er ook veel te lachen valt. Ik wil dat mensen een leuke avond hebben, maar ze ook laten nadenken over iets. In dit geval euthanasie, over de dood. Voor mij is een stuk geslaagd als men het leuk vindt en erover blijft nadenken of napraten."
 
Aten wordt, zegt hij, gefascineerd door de dood en door alles wat met de dood te maken heeft. "En door wrikkende relaties. Serieuze thema's, verpakt in een goed verhaal met af en toe wat kolder en met een onverwachte clou op het eind. Een beetje bizar. Ze zeggen dat ik in de trant van Roald Dahl schrijf, maar daarvan was ik me niet bewust. Ik heb alleen zijn kinderboeken gelezen. Later heb ik een bundel van hem gekocht. Na een paar verhalen ben ik gestopt met lezen. Ik was bang dat ik ideeën van mezelf zou tegenkomen."
 
WTG tijdens een repetitie van 'Roet'
 
Recensie in het Noord-Hollands Dagblad van maandag 17 april 2000 door Saskia Nassenstein
 
'ROET' VAN WTG STOND ALS EEN HUIS
 
Een nimmer gespeeld stuk van en aankomend toneelschrijver op het repertoire nemen, vereist moed. WTG had de moed om 'Roet' van de jonge Peter Aten op de planken te brengen. De première van 'Roet' werd een gedenkwaardige gebeurtenis.
 
Het stuk van de uit de WTG-gelederen afkomstige Aten stond als een huis en de voorstelling sloeg in als een bom. Zet een paar families die slecht met elkaar overweg kunnen bij elkaar en het gehakketak is niet van de lucht. In 'Roet' drijft toneelschrijver Peter Aten twee zussen, een broer en hun partners bijeen in een bungalowpark. Eenmaal gevangen in een bungalow komen de verwijten los en het duurt niet lang of ze kunnen elkaars bloed wel drinken. Dat de reden van hun samenkomst de verjaardag van hun aan Alzheimer lijdende moeder is, is slechts bijzaak. Moeder doet er niet toe. Het eigenbelang staat voorop.
De personages in 'Roet' zijn absoluut niet aardig ook al denken ze van wel. De alles regelende Rita (Mia Aten) vindt zichzelf heel sociaal, maar is bazig en drammerig. Haar keurige man Harm (Dolf Alberts) is een slappe Tinus die zich uit gemakzucht laat koeioneren. Haar broer Piet (Jaap Jongh), een succesvol zakenman, is een zelfingenomen kwast en haar schoonzus Ellie (Marjan Aten) een egoïstisch kreng die vindt dat zij de wijsheid in pacht heeft. In schril contrast met dit kwartet ego's staan zus Sophie (Ria Jak), een beklagenswaardig wezen dat aan smetvrees lijdt en haar aan de kant gezette echtgenoot (Guido Hagen).
 
Hoewel ze aanvankelijk nog wel te pruimen zijn, vertonen de karakters steeds meer scherpe kantjes. Als het geheel zich toespitst rond de kwestie euthanasie geven de diverse familieleden weinig blijk van mededogen. Dat Sophie in ernstige psychische nood verkeert en bezig is zelfmoord te plegen ontgaat hen. Ze hebben het te druk met zichzelf.
 
Aten laat de toeschouwer aangaande het verschijnsel 'mens' weinig illusies. Deprimerend, zou je zeggen, maar hij verpakt zijn zwartgallige visie bijzonder aantrekkelijk. De teksten zijn vlot, vermakelijk en af en toe om te schateren. Als het wat diepzinnig moet zijn, loopt het echter allemaal wat stroef. Aten is op z'n best in dialogen tussen personen die elkaar de waarheid zeggen. Of beter: 'toebijten'. Marjan Aten (het kreng) had de meest venijnige tekst en benutte haar kans om te excelleren. Mia Aten, Dolf Alberts en Jaap Jongh hadden weinig moeite met hun karakters. De gestoorde Sophie en haar man waren door de schrijver minder duidelijk gekarakteriseerd en dat was te merken aan de vertolkingen van Ria Jak en Guido Hagen. De na afloop gehuldigde Ank Stelling was volstrekt geloofwaardig als de demente moeder. Een formidabele prestatie.
 
Joss Fluhr zorgde voor een begripvolle regie met veel aandacht voor details. De subtiel gebruikte muziekflarden waren goed gekozen en sfeervol. Een verrassing was de slotscene. Het filmisch aandoende einde van 'Roet' was oogstrelend en onverwacht aangrijpend. Aten en WTG hebben samen de sprong gewaagd en de overkant glansrijk gehaald.
 
Mia Aten en Dolf Alberts in 'Roet'
 
Trailer van Roet. WTG in 2000



Toneelgroep Mare in 'Roet'

Reacties
 
4 dames ~ 3 heren
uitgegeven door De Toneelcentrale nr 6986 BESTEL
 
Reinder en Pleun zijn vijftig jaar getrouwd. De nieuwe vriendin van hun zoon Rinse vindt dit een mooie gelegenheid om een familiediner te organiseren. Ze hoopt een warm nest te vinden, maar stuit op onbegrip en oud zeer. Het goedbedoelde vegetarische diner doet daardoor meer denken aan het laatste avondmaal dan aan een feestelijke bruiloft.
 
ZWELKLEI;
Klei met een sterk absorberend vermogen. Deze kleisoort kwam in het nieuws naar aanleiding van bodemonderzoek boven de Groningse gasvelden. In de omgeving daarvan treden de laatste decennia nogal eens aardschokken op, waardoor gebouwen soms flinke schade oplopen. Verondersteld werd dat die aardschokken het gevolg waren van de grootschalige gaswinning, maar inmiddels is er een theorie dat de schade aan gebouwen als gevolg van die aardschokken weleens vergroot zou kunnen worden door de zwelklei in de bodem.
 
RINSE
Weet je waar ik nou de hele tijd maar aan moet denken, ma?
 
PLEUN
Nee, Rinse. Dat weet ik niet. Ik weet niet wat jij denkt.
 
RINSE
Aan spijt. Aan hele sterke spijt.
 
PLEUN
Goed. Dat weten we dan ook weer. Dank je wel dat je ons dat inkijkje in jouw gedachtenwereld geeft. Heel jammer dat dat alleen maar voorkomt als je dronken bent.
 
RINSE
Ik ben niet dronken!
 
PLEUN
Je moet wel dronken zijn, anders zei je dit niet allemaal.
 
RINSE
Ik ben niet dronken!
 
PLEUN
Nou, dan ben je niet dronken! Dan ben je alleen maar heel erg in de war al maandenlang! Je hebt wel wat aangericht zeg, door Femke te verlaten!
 
DORA
Mag ik de autosleutels?
 
PLEUN
Nee, jij gaat zitten!
 
DORA
Pardon?
 
PLEUN
Dit is mijn feest en ik bepaal wanneer je weg mag!
 
DORA
Ik wil nu graag weg.
 
PLEUN
En wat hebben we hier?
 
Wiep heeft het ingepakte schilderij gepakt. Ze huilt zachtjes.
 
RINSE
O Wiep, dit lijkt mij nu niet 't juiste moment.
 
WIEP
Jawel. Mij wel.
 
PLEUN
Rinse zou toch moeten weten dat dat niet aan mij besteed is.
 
WIEP
En waarom niet als ik vragen mag? Wat is er nou zo moeilijk aan ontvangen?
 
RINSE
Voor iemand die niet geven kan is dat waarschijnlijk net zo moeilijk.
 
PLEUN
Ach, hier spreekt een filosoof.
 
RINSE
Nee hoor, gewoon één plus één. Daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben.
 
WIEP
Alstublieft. En nog vele jaren.
 
RINSE
Moest ik dan niet speechen?
 
WIEP
Nee, laat nu maar.
 
RINSE
Ik wil best iets zeggen hoor.
 
WIEP
Er is denk ik al genoeg gezegd. Denk je ook niet?
 
RINSE
Hij daar doet z'n bek niet open.
 
Doelt op Reinder.
 
WIEP
Rinse!
 
PLEUN
Alsof jij zo spraakzaam bent. Normaal gesproken.
 
RINSE
Gaat er nou geen enkel belletje bij je rinkelen? Geen moment van; wacht 'ns even...
 
PLEUN
Moet ik dit cadeau nog openmaken, of hoe zit 't?
 
RINSE
Ja, maak maar open. Tuurlijk. Ander onderwerp.
 
PLEUN
Ik heb al zo'n vermoeden.
 
RINSE
Ja, laten we raden. Wat zou 't zijn? Welmer? Enig idee?
 
WELMER
Moet ik dat echt zeggen?
 
RINSE
Nou, je kunt 'r toch wel iets bij verzinnen. Ik bedoel, een dildo zal 't niet zijn.
 
WIEP
Hou op.
 
PLEUN
Ik maak 't maar gewoon open.
 
Ze haalt het papier eraf.
 
Ja.
 
RINSE
Ja.
 
PLEUN
Dat dacht ik al.
 
RINSE
Ja.
 
PLEUN
Een schilderij.
 
RINSE
Ja.
 
Stilte.
 
Je houdt 'm ondersteboven.
 
PLEUN
O, heeft dit nog een bovenkant dan?
 
WIEP
Het is de boerderij.
 
PLEUN
Aha. De boerderij, Reinder.
 
RINSE
En de stallen. Als je goed kijkt, zie je nog iemand met z'n broek op z'n knieën. Zie je?
 
Interview met Peter Aten en Babette Mulder in het Noordhollands Dagblad van donderdag 3 april 2008 door Saskia Nassenstein
 
SCHRIJVER ACTEERT IN EIGEN STUK
 
WORMERVEER - Het vierde avondvullende stuk van de Zaanse toneelschrijver Peter Aten is getiteld 'Zwelklei'. Toneelvereniging WTG heeft het op haar programma gezet en Babette Mulder doet de regie. De (wereld)première is op 17 april in La Brèche te Wormerveer. Aten is zo'n beetje de huisschrijver van de toneelvereniging.
 
Hij is als speler al jaren aan WTG verbonden. Al zijn stukken, korte en lange, zijn door WTG of spelers van deze groep opgevoerd. Met zijn nieuwe stuk heeft hij evenmin hoeven leuren. 'Zwelklei', een tragikomisch familiedrama, werd omarmd door zijn thuisclub.
Voor de regisseur Babette Mulder die drie jaar geleden bij WTG kwam, is het de eerste keer dat ze een Aten-stuk onder haar hoede heeft. Het is haar absoluut niet opgedrongen, zegt ze. "Ik heb het zelf voorgesteld. Ik las het en vond het heel mooi. En niet omdat het van Peter is."
 
'Zwelklei' heeft een lange ontstaansgeschiedenis, vertelt Aten. "Eigenlijk begon het met de titel. Zwelklei. Een mooi woord, vond ik. Vier jaar geleden stuitte ik erop. Het is een grondsoort die in het noorden van ons land voorkomt. Het is sterk absorberende klei die bij droogte flink krimpt. Huizen die op deze grond staan, krijgen barsten en scheuren in de muren. Dat bracht me op een idee voor een stuk.
 
Aten ging schrijven met zwelklei als uitgangspunt, creëerde karakters en bedacht situaties, maar zonder vastomlijnd plan. "Ik had geen plot en geen thema, maar geleidelijk merkte ik waar ik naartoe wilde. Aten werkte met intervallen aan zijn stuk. "Er kwamen opdrachten tussendoor. Ondertussen was ik in mijn hoofd wel steeds bezig met Zwelklei."
In 2006 was het stuk klaar, maar Aten was pas echt tevreden met de volgende versie. Hij kreeg er de tijd voor want Zwelklei moest een jaartje op de plank blijven liggen. WTG had net het wrange 'Familie' van Maria Goos gespeeld en wilde ter afwisseling iets lichtvoetigs opvoeren. Niet dat Zwelklei zo zwaar is, maar het gaat ook over familieperikelen.
 
Centraal staat een echtpaar dat vijftig jaar is gehuwd. Verder zijn er een zoon met zijn vrouw en zestienjarige dochter en een gescheiden zoon met zijn nieuwe vlam. Deze aspirant-schoondochter gaat een feestelijk diner en familie organiseren zonder enig idee te hebben hoe de familie in elkaar steekt.
Het gaat er heftig aan toe, aldus Aten en Mulder. Meer willen ze niet verraden over de inhoud. En ze vertikken het om op het stuk een etiket te plakken. "Er is humor en drama. Het is spannend en geestig en er is een plot.
 
De auteur speelt mee in zijn eigen stuk. Hij is een van de zoons. Niet dat hij stond te trappelen, maar Mulder drong aan. "Ik wilde hem zo graag dat ik voor lief heb genomen dat hij weinig tijd had om te repeteren." De samenwerking heeft niet geleid tot heftige discussies. Mulder: "Het stuk zit handig in elkaar. Ik kon er goed mee uit de voeten. Tijdens de repetities voelde ik me geen moment op mijn vingers gekeken. Hij zat hier alsof het niet zijn stuk is. Aten: "Zo heb ik me steeds opgesteld. Als speler. Niet als de schrijver. Ik wist dat ik me er niet mee moest bemoeien. Daarbij zit zij op mijn lijn."
 
Peter Aten en Babette Mulder foto: Bart Homburg
 
DAGBOEK ZWELKLEI
 
21 APRIL 2004
Vrij impulsief begonnen met schrijven. Er is een vaag geraamte. Hoop het helder te krijgen. Eerste 5 bladzijden geschreven.
 
22 APRIL 2004
Vol goede moed verder gegaan. Bijna 3 bladzijden vandaag. Ik ga toch eerst karakterschetsen maken. Hoop al schrijvende meer te weten te komen over de personages.
 
29 APRIL 2004
Toch maar gewoon verder gegaan. Zonder persoonsbeschrijvingen. Probeer het al schrijvende helder te krijgen. Relatie tussen broers is matig. Tot bladzijde 19 gekomen.
 
3 MEI 2004
Heb de eerste 18 bladzijden herschreven. Moest voor mijn gevoel, anders kon ik niet verder. De ingrediënten moeten voorlopig voldoende zijn om verder te kunnen. Ik heb niet echt een plot dit keer, meer een aanleiding (50-jarig huwelijk). Het gaat meer over de personen die met zichzelf en met elkaar in de knoop zitten. Ben wel bang dat dat te weinig is. Ik moet nu eerst een stuk voor het parkfestival schrijven. Weet de titel al: Zwerfkei. Vond ik wel grappig, samen met Zwelklei.
 
26 AUGUSTUS 2004
Eindelijk weer verder gegaan. Herschreven tot bladzijde 21. Zwerfkei is Puzzel geworden.
 
18 MAART 2005
Deze week de draad weer opgepakt. Tot bladzijde 33 gekomen. Ik heb nu pas het gevoel dat ik in de personages kom. Hedwig moet nog op.
 
16 APRIL 2005
Zomaar doorgeschreven tot bladzijde 46 en dus tot de pauze. Maar nu eerst een wagenspel schrijven voor de cultuurdagen (De bebaarde feeks van Verreweg) en daarna nog een stuk over de meisjes van Verkade voor het Molenmuseum (Beschuit met meisjes). De slager, de bakker, de groenteboer is ook nog steeds niet af.
 
20 NOVEMBER 2005
Deze week aan het tweede deel begonnen. Moet verder, anders bederft het.
 
22 MEI 2006
Zwelklei is klaar. Heb vorige week het eind in één dag geschreven en mezelf verrast. Het is ook gewoon zitten en doorwerken, dan kom je altijd wel ergens.
(De definitieve versie van Zwelklei kwam in 2007, nadat het door theatergroep De Maan was gelezen op de toneelschrijfdagen in Amsterdam en na lezing door Bram van Erkel, die adviseerde om de scènes van Pleun en Reinder nog iets uit te breiden)
 
Toneelgroep WTG met ´Zwelklei´
 
Recensie in het Noordhollands Dagblad van maandag 14 april 2008 door Saskia Nassenstein
 
NIEUW STUK OM LANG OVER NA TE PRATEN
 
´Zwelklei´ is anderhalf uur boeiend, spannend, geestig en aangrijpend toneel. Schrijver Aten leverde het fundament, de WTG-spelers vormden het materiaal en regisseur Mulder bouwde er een voorstelling van die stond als een huis.
 
Bij aanvang was de spanning voelbaar. Een nieuw stuk van Peter Aten. Welke kant gaat dit op, hoorde je het publiek denken bij de openingsscène waarin een ouder echtpaar in de slaapkamer een gesprek voert terwijl zij een koffer inpakt. Een goedgebekte vrouw en een sullige man. Vijftig jaar getrouwd. De kinderen (twee zoons en aanhang) komen voor een feestelijk familiediner. Gezellig. Zij gooit de eerste steentjes in de nog rimpelloze vijver. Meldt dat ze weggaat. Heeft het over list en bedrog. Over de koeien die afgevoerd zijn. Toont hem haar afschuw. ´Alles ruikt naar jou´.
 
´Zwelklei´ omschrijven als een eigentijds boerendrama, is te kort door de bocht. Het speelt op een boerderij, maar de thematiek zit niet vast aan een specifiek milieu. Wel zijn de karakters geënt op gesloten plattelanders. Ook maakt de schrijver handig gebruik van het contrast dat dit milieu vormt met andere, stadse milieus. Die voert hij in middels personages die behoren tot de aanhang. Een ver doorgevoerd vegaatje, een geëxalteerde dame uit de televisiewereld en een gothik pubermeisje. ´Zwelklei´ is een met humor doortrokken drama. Iedereen is ongelukkig. Er zijn dingen voorgevallen in het verleden die hun sporen hebben nagelaten op de gezinsleden. De boerin is verbitterd. De zoons worstelen nog steeds met hun verleden. Dat werkt door in hun relaties. Kommer en kwel, in wezen, maar de ellende is uiterst zorgvuldig gedoseerd. Stapje voor stapje komt er iets boven water, steeds omlijst door flink uitgebouwde komische verwikkelingen.
 
De mooiste rol was voor Gré Berkhout. De boerin is een stadse, sinds haar huwelijk op het platteland opgeborgen vrouw die immens teleurgesteld is. Berkhout zette haar neer in al haar nuances. Hard, liefdeloos, onverzettelijk en zielig. Een grandioze prestatie. George Holstein kon als de ogenschijnlijk timide boer weinig uitrichten. De andere spelers daarentegen hadden allemaal excelleermomenten in het komische en in het dramatische vlak.
 
Het stuk is slim opgebouwd. Negen korte, vlotte scènes waarin steeds meer verontrustende steentjes in de vijver worden gegooid. Na de pauze is het familiediner. Het slotakkoord verliep ietwat chaotisch door het vuur dat de spelers in hun spel legden, maar indrukwekkend was het wel.
Lees meer...
 
3 dames
uitgegeven door De Toneelcentrale nr 6367 BESTEL
 
Emmy, Trudy en Mathilde, drie zusters van middelbare leeftijd, ruimen het huis van hun moeder op die pas is overleden. Trudy probeert de klus te rekken, omdat ze eindelijk weer eens samen zijn. Toch wil het maar niet gezellig worden. Mathilde is een halfzuster en om de tijd te doden wil Emmy nu eens uitpluizen wat er precies is gebeurd in de oorlog. Moeder is nooit duidelijk geweest over hoe Mathilde verwekt is, maar in één van de honderden lege wijnflessen die in de kamer staan zit een briefje dat op de valreep meer duidelijkheid verschaft.
 
EMMY
De plek waar je verwekt bent.
 
MATHILDE
Hm?
 
EMMY
Je sneed 't net aan.
 
MATHILDE
Niet.
 
EMMY
Wel. Daar hadden we 't toch over? Is best een aardig onderwerp. Ben jij daar niet nieuwsgierig naar? Je geboorteplaats is in wezen niet zo belangrijk. De plek waar je ontstaan bent lijkt me veel boeiender.
 
MATHILDE
Waar wil je naartoe? We weten allebei ongeveer hoe ik verwekt ben. Laat de details met rust.
 
EMMY
Moeder sprak er nooit over.
 
MATHILDE
En dat vind je gek?
 
EMMY
Nee, ik vraag me alleen af waar je de veronderstelling vandaan haalt dat ik op de hoogte ben.
 
MATHILDE
Dat zei je net.
 
EMMY
Heb ik dat gezegd?
 
MATHILDE
Een nogal ingrijpend ongeluk. Daar bedoelde je mij toch mee?
 
EMMY
Ja, maar daar gaat 't nu niet om.
 
MATHILDE
Waar gaat 't dan wel om?
 
EMMY
Nou kijk, als je tussen 't riet in een roeiboot ontstaat, kan ik me daar meer bij voorstellen, dan wanneer je op zolder wordt verwekt.
 
MATHILDE
O, dus dat weet je ook al.
 
EMMY
Wat?
 
MATHILDE
Dat ik op zolder ben verwekt.
 
EMMY
Dat vermoed ik.
 
MATHILDE
Dan weet je net zoveel als ik. Ook al ben ik misschien op zolder verwekt, ik was er niet bij. Voor de details moet je bij moeder zijn. Niet bij mij.
 
EMMY
Ik filosofeer alleen maar wat.
 
MATHILDE
Waarom?
 
EMMY
Omdat ik ervan overtuigd ben dat die hele geschiedenis de oorzaak is van jouw manier van leven, of van niet leven, zo je wilt.
 
MATHILDE
Hm.
 
EMMY
Maar 't is jouw leven.
 
MATHILDE
Jij bent in de koelkast verwekt.
 
Interview met Peter Aten en Allard Klok in het jan/mrt nummer van PLUG uit 1997 door Saskia van Rijnswou 
 
Peter Aten en Allard Klok in de restauratie op perron 1 van het Centraal Station te Amsterdam foto: Martijn Heil
 
LEKKER MET Z'N ALLEN IN EEN ZWARTE DOOS NAAR ANDERE MENSEN GAAN ZITTEN KIJKEN
 
Bij het Festival van het Ongespeelde Stuk wonnen afgelopen november twee jonge toneelschrijvers samen de eerste prijs: Allard Klok (26) en Peter Aten (29). Wat beweegt hen in dit virtuele tijdperk tot het schrijven van toneel?
 
Bij het jaarlijks terugkerende Festival  van het Ongespeelde Stuk van De Stichting Schrijverstoneel staan de toneelschrijvers centraal. Op die manier hoopt de Stichting het schrijven voor toneel te stimuleren en nieuw toneelrepertoire op te sporen. Bekende acteurs lezen toneelstukken voor die nog niet zijn opgevoerd. Het leuke daarvan is dat je een soort hoorspel bijwoont, waardoor de teksten veel meer tot je verbeelding gaan spreken. De schrijver die wint gaat met 10.000 gulden naar huis en heeft een dikke kans dat zijn stuk snel door een bekend gezelschap op het toneel zal worden gezet. Plug sprak met de toneelschrijvers, die op dit moment ook nog student dramaschrijven aan de Utrechtse Theaterschool en grafisch ontwerper bij de NOB-televisie zijn.
 
'Tak en Reggie' van student dramaschrijven Allard Klok en 'Een nogal ingrijpend ongeluk' van grafisch ontwerper Peter Aten werden dit jaar aangewezen als de beste stukken. 'Tak en Reggie' gaat over twee jongens die op de vlucht zijn en in een lege fabriekshal een meisje ontmoeten, dat naar iemand op zoek is. Er verschijnt nog een man, die hen probeert in te palmen met een new-age-achtige waarheid.
Allard: "'Tak en Reggie' past echt bij dit moment. Richtingloosheid, mensen die ergens naar op zoek zijn. New Age. De personages hebben alle vier hun eigen waarheid. Wat vandaag de waarheid is, is morgen weer iets anders."
In 'Een nogal ingrijpend ongeluk' van Peter Aten zijn drie zusters van een jaar of vijftig gedwongen een week met elkaar op te trekken, wat ze gewoonlijk nooit doen. Maar hun moeder is overleden en ze moeten haar huis leeghalen. Omdat ze enkele dagen op elkaars lip zitten, lopen de irritaties flink op. Een van de zusters is een halfzuster en een van de zusters wil precies uitzoeken hoe het zit en het komt tot een heftige ontknoping.
Peter: "Het valt mij op dat ik niet over mijn eigen generatie schrijf. Dood, aftakeling van mensen, dat boeit me op dit moment ontzettend. Ik weet niet hoe dat komt. Ik ben er misschien nog niet aan toe om over mensen van mijn eigen leeftijd te schrijven. Dit staat verder van me af. Hier krijg ik meer inspiratie bij. Dat de jury voor twee heel verschillende stukken kiest, dat is toch grappig. Allard z'n stuk is abstracter dan het mijne. Wat er precies gebeurd is, waar het zich afspeelt, dat laat hij meer open. Ik ben echt met een begin en een eind bezig, met afronden. De jury vond mijn stuk van klassiek dramaturgische opbouw."
Allard: "Het leuke van dit festival vind ik dat onze stukken gelezen zijn door acteurs. Regisseur Jules Terlingen heeft dingen met 'Tak en Reggie' gedaan die ikzelf anders had gedaan, maar die veel beter zijn. Hoe kom je erop, denk ik dan. En hij heeft ook dingen gedaan die ik niet zo fantastisch vind. Dat is het mooie ervan als een andere regisseur met jouw stuk aan het werk gaat. Uiteraard heb je er bepaalde ideeën over. Het moest geen ramstuk worden, van hoe heftiger hoe beter. Maar het leent zich niet voor vier mensen op een rijtje die tegen elkaar aanpraten. Er zit vaart in de tekst, dat merk je zodra een acteur begint te lezen.
Wie bang is dat een regisseur er iets heel anders van maakt, moet geen toneelschrijver worden. Wil je dat iets op een bepaalde manier gespeeld wordt, dan moet dat blijken uit de dialoogtekst. Dat moet je allemaal niet in twintig regels in de regieaanwijzing uit gaan leggen.
 
Gaan jullie zelf vaak naar toneel?
Peter: "Ik speel zelf bij een amateurtoneelgezelschap en regisseer daar soms ook. Zo af en toe ga ik kijken. Ik volg wel alles, lees veel recensies. Door mijn werk als grafisch vormgever bij het NOB moet ik vaak 's avonds werken en dan komt het er niet van om naar voorstellingen te gaan."
 
Ben jij een echte liefhebber, Allard?
"Ik zie zo'n twee, drie voorstellingen per week. Ik werk als programmeur bij een theater, zo kan ik voor weinig geld veel voorstellingen zien."
 
Wanneer hebben jullie een echt goede avond in het theater?
Allard: "Als ik geraakt word, dat vind ik het belangrijkste. Het moet me iets doen. Ik wil een verhaal horen. Er moet een bepaalde ontwikkeling zijn. Gisteren zag ik weer een of andere montage-achtige voorstelling met actrices die allemaal dingen over zichzelf vertellen. Dat vind ik niks, ik wil een verhaal horen."
Peter: "Maar jij bedoelt niet een verhaal met een kop en een staart, want jouw toneelstuk is juist vrij open. Een goed toneelstuk laat zien dat je serieuze en heel erge dingen ook van de vrolijke kant kunt bekijken. Maar net zoals Allard zegt, het moet je in de eerste plaats iets doen. Als ik een stuk zie waaraan ik geen touw kan vastknopen, ga ik al gauw zitten zuchten. Een gevoel dat ik ook snel krijg bij moderne dans: het kan heel mooi zijn, maar soms is het zo dat ik denk; wat staan jullie je hier allemaal uit te sloven?"
 
Hoe kom je erbij om voor toneel te schrijven?
Allard: "Voor ik naar de Theaterschool ging had ik nog nooit een voorstelling gezien, eigenlijk. Ik was 21 en ik vond dat het tijd werd om eens iets met m'n leven te gaan doen. Acteren leek me lekker fysiek, veel bewegen, dansen, hard werken geblazen. Na mijn eerste jaar aan de Theaterschool in Utrecht wist ik dat ik niet wilde spelen, want op toneel voelde ik me helemaal niet prettig. Toen waren ze net begonnen met de studierichting dramaschrijven. De eerste dag dat ik daar zat, wist ik meteen dat dat het helemaal was."
Peter: "Ik schreef al heel lang, voor de lol. Ik ben begonnen omdat mijn vader een typmachine kocht, toen ik tien was, en ik het leuk vond om achter die typmachine te zitten. Omdat ik iets te typen moest hebben ben ik verhaaltjes gaan verzinnen. Ik zat al bij die toneelgroep toen ik meedeed aan de Publiekstheaterprijs. Ik was inmiddels overgestapt van proza naar toneel omdat ik merkte dat ik naar verhouding toch al veel dialoog schreef en dat ik dat ook het leukst vond om te doen."
 
Wat is het boeiende van toneel?
Peter: "Theater is eerijk en direct. Het heeft als voordeel op film dat er minder mee gemanipuleerd kan worden, door de montage bijvoorbeeld. Ik denk dat je bij film eerder de controle over je verhaal verliest dan bij theater."
Allard: "Ik heb vaak ontzettend slechte zin en als ik dan naar het theater ga, krijg ik een gevoel van lekker thuiskomen. Theater heeft een prachtige illusie. Je zit in een zwarte doos, lichten erop. Het is toch eigenlijk krankjorum om daar met z'n allen bij elkaar te zitten en dan naar andere mensen te gaan zitten kijken?"
 
Interview met Peter Aten in het Noord-Hollands Dagblad van donderdag 7 november 1996 door Hans Kottmann
 
"MIJN STUKKEN COMPENSEREN GROTE AFKEER VAN RUZIES"
 
De derde editie van Het Festival van het Ongespeelde Stuk in het Amsterdamse theater Bellevue is van start gegaan met een reading van 'De Poel', een co-productie van Hans Dorrestijn en Arie Kant. Daaruit blijkt dat ook bekende schrijvers hun stukken lang niet altijd daadwerkelijk gespeeld kunnen krijgen.
 
Er wordt in Nederland sowieso meer toneel geschreven dan opgevoerd. De Stichting Schrijverstoneel, die beoogt Nederlandse auteurs te stimuleren bij het schrijven van nieuw toneelwerk, selecteerde vijf speelklare stukken, aangevuld (buiten mededinging) met 'Judaspenningen': een nog totaal onbekend toneelstuk van Annie M.G. Schmidt dat een half jaar geleden opdook uit de archieven van het Theaterinstituut.
 
Een cast met klinkende namen verzorgt de readings. Dramaturgen en toneelleiders kunnen zich vastbijten in vers toneelvoer en het publiek heeft de kans een mogelijke potentiële topper in een pril stadium te zien. De auteur van het beste stuk krijgt tienduizend gulden. Eerdere winnaars waren Frank Houtappels (voor 'Aan het eind van de Aspergetijd') en Ruud van Megen (voor 'De Egyptische schaatser').
 
Peter Aten (1967) uit Wormer is tot zijn verrassing geselecteerd met zijn stuk 'Een nogal ingrijpend ongeluk'. Aanstaande zondag ziet hij zijn geesteskind ook nog eens tot leven gewekt worden door drie actrices van naam en faam: Ann Hasekamp, Kitty Courbois en Sigrid Koetse. Als grafisch vormgever is Aten onder meer werkzaam bij het NOB, waar hij bijdragen levert voor het NOS-journaal en het Jeugdjournaal.
 
Peter Aten: "Dat zijn natuurlijk fantastische actrices, die er nog eens een extra draai aan kunnen geven. Ik had het stuk eerst naar Gislebert Thierens (een groot impressariaat dat vrije producties uitbrengt, red.) gestuurd en die heeft het doorgezonden. Ik vind het frappant dat het uitgekozen is. Er zijn niet zo veel vrouwenrollen waar je je tanden in kan zetten. Misschien was dat een reden voor selectie."
 
Begin dit jaar werd zijn schrijvers- en regiedebuut 'Uit de kille grond van mijn hart' tijdens het Eenakterfestival in Westzaan opgevoerd door de Zaanse toneelvereniging WTG, waar hij als speler actief is. Het absurd-macabere stuk gaat over een man die weigert de dood van zijn vrouw te aanvaarden. Aten: "Die man maakte dat eigenlijk in zijn verbeelding mee. 'Een nogal ingrijpend ongeluk' is een stuk realistischer. Het gaat over drie zusters (Emmy, Trudy en Mathilde) die het ouderlijk huis opruimen waar hun bejaarde moeder onlangs is overleden. Naarmate dat langer duurt beginnen de irritaties op te lopen. Er wordt een groot onderwerp verzwegen dat met de oorlog te maken heeft en dat komt tot een uitbarsting."
 
Dat het stuk om drie zusters draait blijkt inderdaad geïnspireerd op Tsjechov, maar daarmee houdt de overeenkomst volgens Aten ook op. Wie zijn stukken over elkaar schuift ziet naast het thema 'dood' ook 'het leed dat familie heet'. Aten zoekt een mogelijke verklaring: "Het thema 'dood' fascineert me. Het maakt eerder ideeën bij me los dan het leven. Mijn fantasie kent ook een morbide inslag, waar ik dan wel graag een komische draai aan mag geven. Ik kan niet tegen ruzie. Ik schrijf grager en beter dan ik praat. Misschien zijn mijn toneelstukken dus wel een soort compensatie."
 
Artikel in Het Parool van 18 november 1996
 
SCHRIJVERS ATEN EN KLOK WINNEN PRIJS
 
AMSTERDAM - In Theater Bellevue hebben gisteravond de schrijvers Peter Aten en Allard Klok de Prijs van het Festival van het Ongespeelde Stuk 1996 in ontvangst genomen. Aan de prijs is een bedrag van 10.000 gulden verbonden. De schrijvers delen dit bedrag.
 
De jury besloot de ingezonden toneelstukken van de schrijvers voor te dragen, omdat die van betekenis kunnen zijn voor het Nederlands toneel. Het gaat om 'Een nogal ingrijpend ongeluk' van Peter Aten en 'Tak en Reggie' van Allard Klok.
 
De winnende bijdrage van Peter Aten behandelt de spanningen tussen een moeder en haar dochters, die ontstonden na een ongeval dat zich vijftig jaar geleden voordeed. Allard Klok schetste een moment in het leven van vier personen, waarmee hij een eigentijds beeld neerzet van hedendaagse jongeren en hun mentaliteit. (ANP)
 
           
 
 
Sigrid Koetse en Kitty Courbois foto's: John Schaffer
 
JURYRAPPORT, De Prijs van het Festival van het Ongespeelde Stuk 1996, uitgereikt op zondag 17 november 1996 in Theater Bellevue te Amsterdam
 
De jury draagt nu voor een gedeelde prijs twee auteurs voor, waarvan zij vindt dat hun stuk van betekenis kan zijn voor het Nederlands toneel.
Na kennisgenomen te hebben van de door Hans Dorrestijn en Arie Kant opgetekende spanningen in een polder, van het door Theo Olthuis vormgegeven leed van op elkaar uitgekeken oudere echtelieden, van de onder verkrampte ironie verstopte tragedie in een homosexuele relatie waar Jan de Groot een stuk van maakte, van het portret dat Allard Klok maakte van heel energieke jongelui die niks zinvols omhanden hebben, werd ons vanmiddag door Peter Aten een blik gegund in het leven van drie zusters die problemen hebben met elkaar, met het heden en het verleden.
 
Om met het laatste te beginnen: Peter Aten schetst in 'Een nogal ingrijpend ongeluk' drie vrouwen die met elkaar als zusters en halfzusters opgroeiden. In de dialogen die zij voeren bij het opruimen van de boedel van hun overleden moeder komen hun verschillen in karakter en de daaruit voortvloeiende onderlinge spanningen op overtuigende wijze tot uitdrukking. Het ingrijpende ongeluk waar het stuk zijn titel aan ontleent, vond een goede vijftig jaar geleden plaats. Het heeft zonder dat iemand het wilde of zich daarvan bewust was, spanningen tussen moeder en dochters en tussen de dochters onderling veroorzaakt. Aten geeft daaraan op geloofwaardige en vaak geestige wijze vorm in zijn welhaast volgens de regels van de klassieke dramaturgie geschreven stuk.
 
Anders ging Allard Klok te werk in 'Tak en Reggie'. Hier geen verhaal met een begin en een einde, maar een momentopname van leven met een onduidelijke bron en een in het niets verdwijnend verloop. De korte tijd uit het door Klok opgetekende bestaan van de vier personages geeft een duidelijk beeld van hedendaagse jonge mensen en van eigentijdse mentaliteit. Hij weet een spannende, Pinter-achtige situatie te scheppen waarin de afhankelijkheid van de personages van elkaar op overtuigende wijze tot uitdrukking komt, ondanks het streven van elk van hen om zich persoonlijk te profileren.
 
Het zijn deze twee schrijvers, Allard Klok en Peter Aten, die de jury voordraagt voor de te delen prijs van het Festival van het Ongespeelde Stuk. De prijs zal worden overhandigd door de heer Eelco Dijk, voorzitter van de Stichting Schrijverstoneel.
 
Jury: Annemarie Heyligers, Gerrit ter Horst (voorzitter), Paul Muller, Charlotte Riem Vis en Kick Stokhuyzen.
 
Toneelgroep Cameleon met Een nogal ingrijpend Ongeluk
 
Recensie Haghespel door Gary van der Heemst
 
Regisseur Manon Barthels toont hier een overduidelijke voorkeur voor innerlijke tekstbeheersing. Ieder woord en iedere zin krijgt een sterke betekenis mee door de prachtige inleving van de actrices. De tekst komt niet meer uit een boekje, maar uit de beleving van de personages, die hierdoor ook in het stille spel voortdurend hun gedachten en twijfels laten zien in mimiek en houding.
Dit stelt de kijker in staat mee te leven met de emoties van drie totaal verschillende zussen die het huis van hun aan overmatig drankgebruik overleden moeder opruimen. Eén van de drie is in de oorlog per ongeluk verwekt terwijl pa in een kamp zat. Tijdens het stuk wordt langzaam duidelijk hoe de drie daar ieder op hun eigen manier mee omgaan en wat er indertijd gebeurd is.
De mooie interactie tussen de dames werd regelmatig onderbroken door intermezzo's van fantasieën of verstilde momenten in slowmotion met goed gekozen muziek. Dit werkte afwisselend lachwekkend of vervreemdend maar ook als mooie momenten van stilstaan bij gevoelens. En steeds "verlichtend" op het vrij zware thema, hoewel juist het belangrijke licht hierbij af en toe faalde. Ook was er iets minder aandacht besteed aan de mise-en-scène, veroorzaakt door een wat ongelukkige plaatsing van de verschillende locaties op het toneel door de beperkte ruimte. De meestal heel natuurlijke bewegingen van de speelsters vertoonden daardoor soms wat rare loopjes. Misschien bedoeld om de absurdistische elementen te versterken die de realiteit regelmatig doorbrak. De verschillende spelvormen versterkten de inhoudelijke ervaring op een vloeiende manier.
Het decor was bizar, tot het meubilair toe opgebouwd uit lege drankflessen. Niet praktisch, wel mooi.
 
Het is moeilijk de drie speelsters afzonderlijk te beoordelen. Ze speelden totaal verschillende personages, maar versterkten elkaar in samenspel tot een gelijkwaardige eenheid. Aangevuld met subtiele maar wrange humor en een goede balans tussen ingehouden emoties en verbale explosies. Toneel was hier duidelijk een teamsport.
Ali Molenaar speelde de "bastaard" Mathilde, een maagd van 52, met veel mooi beleefd stil spel en af en toe gevoelsuitbarstingen die rauw uit haar hart leken te komen.
Lies Oldenhof als Emmy veranderde constant van chique stijl kleding, die ze had meegenomen. Ze was een prachtig volgehouden arrogant en narcistisch kreng van 'maar' 60, die alle mannen er nog onder hield, want: "wat is er nou belangrijker dan sex?"
Lia van Alenburg was de snelle, drukke, veelpratende verslonsde huismoeder Trudy, die te pas en te onpas fotografeerde met de opmerking: "gezellig hè?". Zelfs bij het stil lezen van een brief was duidelijk wat ze dacht.
Ach, er was nog een mannelijke bijrol van Armin de Koning, als macho monteur, die met mooie beheersing een slowmotion dans met striptease uitvoerde. Tot de laatste geile blik toe goed.
 
Toneelgroep K-oulissen met Een nogal ingrijpend Ongeluk
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl