P e t e r A t e n T h e a t e r

Laatste artikelen

Welkom in dit theater. Naast mijn werk als grafisch ontwerper bij de NOS en NTR ben ik toneelschrijver. In het menu vind je informatie over mijn stukken. Op Facebook en Twitter zie je wat me verder bezighoudt. Als je iets wilt vragen, schroom dan niet om mij een mail te sturen. Mijn toneelstukken worden in Nederland uitgegeven door De Toneelcentrale en in België door Toneelfonds J. Janssens

Reacties

2 dames
uitgegeven door De Toneelcentrale 6979 BESTEL

 

Gerda heeft haar moeder Harriët een aantal maanden niet gezien. Er is een verwijdering ontstaan, omdat Gerda zich bedrogen voelt nu haar moeder plotseling genezen is van een terminale ziekte. Ook kan ze het maar moeilijk verkroppen dat haar ouderlijk huis is afgebrand. Het lijkt er zelfs op of haar moeder de woning moedwillig heeft laten verbranden en dat haar broer Gerard hier meer van weet. Gerard is altijd Harriët's oogappel geweest en Gerda voelt zich buitengesloten. Een toenadering tussen moeder en dochter lijkt nu welhaast onmogelijk.

 
GERDA
Sta jij nog steeds onder controle?
 
HARRIËT
Ik hoef voorlopig niet meer terug te komen.
 
GERDA
Dat begrijp ik dus niet.
 
HARRIËT
En waarom dan niet?
 
GERDA
Waarom dan niet? Omdat je doodging! Dat ging je toch?
 
HARRIËT
Ja. Dat ging ik.
 
GERDA
Alles was verdomme al geregeld. Namen stonden op papier. Wie er wel en wie er niet mocht komen. De volgorde van de muziek. Vooral geen cake.
 
HARRIËT
Hè bah, nee. Cake.
 
GERDA
En geen toespraken. Ook zo lekker kaal. Zit je de hele tijd naar die kist te kijken zonder dat er wat gebeurt.
 
HARRIËT
Nou, doe je ogen dan dicht. Luister naar de muziek.
 
GERDA
Van die treurige muziek. Dat we maar vooral gaan huilen.
 
HARRIËT
Jij zal geen traan om me laten. Jij vindt 't jammer dat ik nog leef.
 
GERDA
Ik geloof je gewoon niet!
 
HARRIËT
Ik moest er ook aan wennen, ja?! Ik was er klaar voor! Ik dacht; hier stopt 't! En toen sloeg die kuur aan. Opeens.
 
GERDA
Opeens.
 
HARRIËT
Jij volgde het op afstand. Als je nou 'ns de moeite had genomen...
 
GERDA
Ja, jij hield me toch op afstand? Ik mocht gewoon niet komen meer op laatst. Nee, dat wilde je niet.
 
HARRIËT
Ja, nee. Dat weet ik wel. Maar ik had gewoon behoefte aan wat rust op dat moment en jij bent dan zo... zorgzaam. Begrijp je? En dat werkt dan even niet.
 
Els de Jong en Margaret Tromp in Smalland tijdens het Spots op West festival in België
 
Interview met Peter Aten en Will Broerse in het Noordhollands Dagblad van vrijdag 6 februari 2004 door Saskia Nassenstein
 
NIEUW STUK VAN PETER ATEN GAAT OP FESTIVAL IN PREMIÈRE
 
WORMERVEER - Er is een heuse première op het Zaans Eenakterfestival. WTG speelt 'Smalland', de allernieuwste eenakter van Peter Aten. De 36-jarige schrijver uit Wormer die met drie avondvullende stukken en zes eenakters al een aardig repertoire op zijn naam heeft, schreef 'Smalland' speciaal voor dit festival.
Het stuk wordt gespeeld door Ria Jak en Han Molenaar. Aten doet zelf de regie, bijgestaan door Will Broerse.
'Smalland' gaat over een moeder en een dochter. De dames zijn al enige tijd gebrouilleerd. Ze ontmoeten elkaar toevallig bij de inpaktafel van Ikea en raken min of meer ongewild met elkaar in gesprek. Al pratend komen er allerlei onverwerkte toestanden boven water en lopen de emoties hoog op.
Aten ging aan de slag op verzoek van Ria Jak. De speelster die veel succes heeft gehad met twee monologen van Aten, wilde graag een keer samen op de planken staan met de veel gelauwerde Han Molenaar. Of Aten een eenakter voor hen wilde schrijven, vroeg ze. Aten ging akkoord. "Ria en Han zijn totaal verschillende mensen. Ik vond het heel leuk om daar iets mee te doen. En ik kreeg meteen een beeld. Iets over een moeder-dochterrelatie. Een conflict. Het is niet altijd 'click', maar nu wel. Blijkbaar zijn zij voor mij inspirerende dames.
De eenakter is volgens Aten behoorlijk heftig. "Toen Will Broerse de tekst las - ik laat haar altijd mijn stukken lezen - vond zij bepaalde dingen te erg. Te hard. Ze zei: 'Dat getreiter, kan dat wel?' Maar ik heb het er toch in gehouden. Vroeger werd ik altijd onzeker van het oordeel van Will, maar dat is nu minder. In dit geval heb ik voet bij stuk gehouden. Het moet gezegd worden. Het is inderdaad keihard, maar zo'n relatie wilde ik juist neerzetten."
"Het is zeker niet om te lachen," vult Broerse hem aan. "Hoewel, je weet niet hoe het publiek erop reageert." Aten, ietwat geschrokken: "Straks zitten we er helemaal naast en zit iedereen constant te lachen. Terwijl het zaken raakt van leven en dood."
Met de première in zicht slaat bij de schrijver de onzekerheid toe. Maar de speelsters zijn vol vertrouwen. Want, vinden ze, het is een goed stuk, er zit heel veel in en Atens schrijfwijze, zijn teksten, voelen goed. "Bovendien valt er met hem te praten."
Ze hebben de afgelopen maanden intensief gerepeteerd bij Broerse thuis. Onder leiding van Aten, maar als hij verhinderd was, nam Broerse de regie over. En de speelsters hadden inbreng.
Aten vindt dat niet meer dan logisch. "Zij hebben heel veel ervaring. Daar heb ik wat aan. Ik ben geen regisseur. Ik ken de trucjes niet. Aan een groot stuk waag ik me niet, maar met deze eenakter ligt het anders. Het is mijn tekst, ik wil er iets mee overbrengen en ik heb er goed over nagedacht hoe het gedaan moet worden. Wat dat betreft ben ik wat strenger geworden."
 
Reacties

5 dames ~ 3 heren
uitgegeven door De Toneelcentrale 7406 BESTEL

De Titanic is vergaan. Na het ongeluk komt het wrak naar het voorportaal van de hemel om daar toegelaten te worden tot de serene wateren van de eeuwige rust. Maar was het wel een ongeluk? Of was er sprake van opzet, zoals in één van de complottheorieën wordt beweerd? In deze humoristische eenakter komen de doden tot leven en vertellen de schoorstenen van de Titanic over de ware toedracht van de ramp.

 

PORTUNUS

Afgezien van de romp, die helaas gebroken is, ontbreken in het voorportaal op dit moment nog 2500 ontbijtbordjes, 3000 theekopjes, 8000 vorken, 500 bloemenvazen, 45.000 katoenen servetten...

 

SCHOORSTEEN 1

Neem me niet kwalijk.

 

PORTUNUS

...15.000 kussenslopen...

 

SCHOORSTEEN 2

Wij zijn getraumatiseerd.

 

PORTUNUS

Natuurlijk.

 

SCHOORSTEEN 3

Het lot van 2500 ontbijtbordjes interesseert ons niet op dit moment.

 

PORTUNUS

Begrijpelijk.

 

SCHOORSTEEN 4

En waarom niet als ik vragen mag?

 

SCHOORSTEEN 1

Hou jij je erbuiten.

 

SCHOORSTEEN 4

Nee.

 

SCHOORSTEEN 2

Voor ons ben jij lucht.

 

SCHOORSTEEN 3

Jij doet alleen een beetje mee voor de ventilatie.

 

SCHOORSTEEN 1

Voor de sier!

 

SCHOORSTEEN 4

Als vierde schoorsteen boezem ik toevallig wel vertrouwen in! De mensen zien dat graag op een schip als de Titanic.

 

1,2 EN 3

Olympic!

 

SCHOORSTEEN 4

En wat ik eenvoudig niet uit kan staan is dat jullie je verheven voelen boven een ontbijtbord, enkel en alleen omdat wij als schoorstenen boven alles en iedereen uit torenen! Jullie zijn besmet met het klassenvirus van de mens!

 

PORTUNUS

Mag ik u verzoeken geen ophef te maken? Dit is het voorportaal van de serene eeuwige wateren. Hier vindt u rust.

 

SCHOORSTEEN 1

Wij verlangen niet naar rust zolang we ziedend zijn.

 

SCHOORSTEEN 2

Maar misschien dat onze vierde schoorsteen sereen wil ventileren in oneindige oneindigheid?

 

SCHOORSTEEN 3

En wie bent u dan wel als ik vragen mag?

 

SCHOORSTEEN 1

U lijkt op onze kapitein.

 

SCHOORSTEEN 2

Verdomd, je hebt gelijk.

 

SCHOORSTEEN 3

U bent toch geen familie, mag ik hopen?

 

PORTUNUS

Had hij een goddelijke gave?

 

SCHOORSTEEN 1

Niet bepaald.

 

PORTUNUS

Dan is het geen familie.

Reacties


1 dame ~ 1 heer
uitgegeven door De Toneelcentrale 6984 BESTEL
 
Een man rokend op een balkon. Een vrouw binnen in verwachting. Maar waar wacht ze eigenlijk op? En hoe lang moet hij nog buiten staan? Nico/Tine is een absurde tragikomedie die eerder opgevoerd werd onder de titel Meconium.
 
TINE
Ga buiten staan.
 
NICO
Tine, ik heb hier echt geen zin meer in.
 
TINE
Wat bedoel je?
 
NICO
Hoe lang dacht je dit nog vol te houden?
 
TINE
Wat?
 
NICO
Dit... gedoe.
 
TINE
Waar heb je 't over?
 
NICO
Je bent al jaren zwanger! Wanneer dacht je te bevallen?
 
TINE
Doe niet zo raar.
 
NICO
Al jaren sta ik te blauwbekken daar!
 
TINE
Maak 'm uit.
 
NICO
Waarvoor?
 
TINE
Voor het kind.
 
NICO
Jij hebt geen kind!
 
TINE
Hou je mond.
 
NICO
Jij hebt geen kind! Jij zult nooit een kind krijgen! Jij bent niet goed bij je hoofd! Jij durft naast me te zitten terwijl ik geprobeerd heb je te wurgen. Wil je dood? Wil je dat ik 't nog 'ns probeer?!
 
TINE
Ik wil dat je je kind accepteert!
 
NICO
Welk kind verdomme?!
 
TINE
Ons kind!
 
NICO
We hebben geen kind! We zullen nooit kinderen krijgen! Dat is 't enige wat hier geaccepteerd moet worden!
 

fragmenten van een voorstelling in Theater Bellevue in Amsterdam met Dick van den Toorn en Debbie Korper
 
Recensie in het Noord-Hollands Dagblad van maandag 12 februari 2007 door Saskia Nassenstein

TRAGISCH EN ABSURDISTISCH LIEFDESVERHAAL ATEN

De nieuwste van Aten is anders dan anders. Natuurlijk is de tekst belangrijk in dit spel van twee mensen die iets uit te vechten hebben. Maar van net zoveel belang zijn de stembuigingen, de stiltes tussen zinnen, de lichaamstaal, het licht en bovenal de muziek. Aten heeft in Nico/Tine het realisme laten varen en vertelt zijn verhaal in geabstraheerde vorm.
Een interessante wending van een schrijver die zich in zijn werk tot nu toe sterk betoonde in krachtige dialogen. In deze eenakter duidelijk minder. Aten weet ook raad met andere expressiemiddelen, maar hoewel hij boeiende en intrigerende dingen laat gebeuren is het verhaal moeilijk te duiden.
Het begint met een gedanste verbeelding van pril familiegeluk. Man, vrouw en baby'tje. Zij koestert, hij maakt foto's. Opeens wordt de man boosaardig. Het geluk is wreed verstoord. Wat volgt is vooral wrang, met veel bitterzoete humor. Het jonge stel - onmiskenbaar eens geliefden - communiceert moeizaam. Zij gedraagt zich zwanger, hij speelt met tegenzin mee. Maar dat duurt niet lang. In de scènes die volgen wordt er steeds heftiger getreiterd en geruzied. Zij pakt hem met zijn rookverslaving en vergeetachtigheid. Hij pest haar met haar onzekerheid en ridiculiseert haar nep-zwangerschap. Dat dit tot rampspoed gaat leiden is voorvoelbaar, maar de tragiek blijft onderbelicht.
In Guido Hagen en Jolien de Jong had Aten een paar ideale vertolkers van het door hem gecreëerde koppel. Hagen en De Jong kunnen uitstekend overweg met de Atentaal en diens zwarte humor. In deze voortdurend van stemming wisselende voorstelling lieten ze zien dat ze een meer sensitieve speelstijl ook goed beheersen.
 
Jolien de Jong en Guido Hagen in Nico/Tine foto's: Hans Geuzenbroek



Reacties


2 dames
uitgegeven door De Toneelcentrale 6982 BESTEL
 
Wie kent ze niet? De meisjes van Verkade. Beroemd en berucht zijn ze. Hoewel dat beruchte wel meevalt. In een drie kwartier durende voorstelling maken we kennis met de meisjes Stien en Jopie. We volgen hen van de kleedkamer naar de fabriek, zien hen als jonge honden op de speelweide en zijn getuige van het onherroepelijke afscheid. Kortom, een afwisselende eenakter, doorspekt met muziek en liedjes.
 
JOPIE
Kom maar binnen meisje. Ik ben de voorjuffrouw.
 
STIEN
Goeiemorregen, mevrouw de voorjuffrouw. Hoe maakt u 't? Ik ben Stien. Stien Stubbe. Van de Lindengracht. Uit Amsterdam.
 
JOPIE
Welkom bij Verkade, Stien. Ik neem aan dat je met de trein gekomen bent?
 
STIEN
Ja, mevrouw de voorjuffrouw. Wat een belevenis was dat! Al die meisies op een kluitje in de treincoupé. Een gekakel van jewelste!
 
JOPIE
Nou, dan was 't vast niet moeilijk om de weg naar ons prachtige Verkade-complex te vinden.
 
STIEN
Nee, mevrouw de voorjuffrouw. Je vollugt gewoon de bordjes maar en al die meisies an mekaar. Neem me niet kwalijk als ik ratel, maar ik ben nogal nerveus, ziet u.
 
JOPIE
Dat is toch nergens voor nodig? Ik zal je heus niet bijten, kind.
 
STIEN
Nee, dat geloof ik ook niet, mevrouw de voorjuffrouw.
 
JOPIE
En vertel eens Stien, ben je een harde werker?
 
STIEN
O ja, mevrouw de voorjuffrouw. Ik werrek me helemaal 't schompes. Me vorige betrekking was op de knopenfabriek. Daar most ik knopen an een kaartje naaien en daar waren ze errug over te spreken. Maar me buurmeissie zei dat ze bij Verkade beter betalen. Dat mag ik toch wel zeggen, hè?
 
JOPIE
Zeker kind. En hoe heet je buurmeisje?
 
STIEN
Mien. Mien Memelink.
 
JOPIE
Mien Memelink. Die ken ik wel. Nou, als jij net zo'n harde werker als Mien Memelink bent, dan krijgt Verkade een kordate kracht erbij.
 

 

Interview met Peter Aten in het Noord-Hollands Dagblad van donderdag 6 oktober 2005 door José Pietens
 
MEISJES PAKKEN ZINGEND BESCHUIT IN
 
Zingend liepen ze van station Zaandam naar de Verkadefabriek: de meisjes van Verkade. Klaar voor weer een dag hard werken achter de lopende band. Hoe het er aan toe ging in de fabriek en wat de meisjes precies deden, wordt tot leven gebracht in "Beschuit met Meisjes". De eenakter is speciaal geschreven voor de gelijknamige tentoonstelling in het Molenmuseum in Koog aan de Zaan. Vanaf zondag is het stuk te zien.
 
Met pothoedjes op en lange mantels aan, komen Marjan Aten en Margaret Tromp zingend het zaaltje op de bovenetage binnen. Jopie en Stientje (een rol die afwisselend door Tromp en Gré Berkhout wordt gespeeld) laten zien hoe het er in de fabriek aan toe ging. Gekleed in authentieke pastelgroene uniformjurken en met netjes om het haar, pakken ze continu beschuiten in. Terwijl de handen automatisch doorbewegen, kletsen en zingen ze er op los.
 
Gisteren werd in het Molenmuseum de generale repetitie gehouden voor "Beschuit met Meisjes". Het stuk toont hoe het er in de jaren dertig aan toe ging in de fabriek. De Zaanse beschuitproductie vierde hoogtij, beschuitproducenten Verkade en Hille waren in een concurrentiestrijd verwikkeld. Alles over die strijd en het Zaanse beschuit in het algemeen, is te zien in de gelijknamige tentoonstelling. Regisseur Peter Aten uit Wormer werd gevraagd er een passend toneelstuk bij te schrijven en dat te regisseren. "Normaal gesproken schrijf ik over het heden. Ik moest me echt verdiepen in die tijd," zegt Aten. "Om een goed beeld te krijgen, heb ik naar muziek uit die jaren geluisterd en het boek over de meisjes van Verkade gelezen. Ook heeft een mevrouw herinneringen aan die tijd opgeschreven, die ik heb gebruikt. In de fabriek en op weg ernaartoe werd veel gezongen. Ik heb muziek gemaakt bij een gedicht over beschuit en de tekst van een liedje dat de meisjes vlak voor de vakantie zongen."
 
 
Het stuk is een aaneenschakeling van korte scènes, die zich afspelen achter de lopende band, in de kleedkamer en op de speelweide. Aten: "De meisjes van Verkade waren jong, een jaar of veertien, vijftien. Op de speelweide mochten ze een uurtje razen, om eventuele extra energie kwijt te kunnen." Opvallend noemt hij het dat Verkade voor die tijd veel voor de arbeidsters deed. "Op fabrieksmeisjes werd neergekeken. Als dienstmeisje had je een betere reputatie. Toen was het belangrijk dat vrouwen goede huisvrouwen waren. Verkade bood de meisjes naai- en kooklessen, een soort opleiding zodat ze toch goede huisvrouwen konden worden."
 
Overigens kwamen niet alle, voornamelijk uit Amsterdam afkomstige, arbeidsters in de fabriek. Bij de voorvrouw moesten ze een test afleggen, waarbij ze zo snel mogelijk muntjes in een plankje moesten opbergen. Dat dat geen relaxte bezigheid was, demonstreert 'Stientje' met verve. Aan de hand van de test werd bekeken of en voor welke afdeling de sollicitante geschikt was. Logischerwijs gaat Stientje beschuit inpakken. Totdat ze zwanger wordt, dan mag ze niet meer werken bij Verkade. Voor haar dus geen beschuit meer, behalve het in de Zaanstreek uitgevonden beschuit met muisjes.
 
Artikel in het Noord-Hollands Dagblad van zaterdag 31 december 2005 door Ton de Lange
 
'BESCHUITMEISJES' ALS PUBLIEKSTREKKER
 
"Is iets goed en succesvol dan wil je daar mee doorgaan. Dat is de menselijke aard ook, denk ik. Maar aan alles komt een eind en bovendien staat er een nieuwe expositie op stapel. Dus lieve mensen, jullie gaan kijken naar de laatste uitvoering van 'Beschuit met meisjes'. Veel plezier!"
 
Aldus sprak conservator Ton Neuhaus van het Molenmuseum in Zaandijk, waarna die middag van 11 december de laatste lachsalvo's klonken. Want het korte toneelstuk van Peter Aten, onderdeel van de gelijknamige expositie in het museum, bleek een kartrekker van de bovenste plank. Vanaf oktober tot genoemde datum was de eenakter elke zondagmiddag te zien, met zelfs extra voorstellingen op de woensdag. Aten, regie-assistente Will Broerse en actrices Marjan Aten, Gré Berkhout en Margaret Tromp - allen actief voor het Wormerveerse toneelgezelschap WTG - stonden voortdurend voor een uitverkochte zaal en trokken meer dan 2300 bezoekers. Die zich met veel plezier onderdompelden in de nostalgie van de beroemde Verkade-meisjes, het leeuwendeel afkomstig uit Amsterdam.
 
Noeste werkers waren het, en meiden met een rappe tong. Keek even naar ze en het was gelijk: "Heb ik iets van je an of zo." Zaanse huisvrouwen vonden het maar 'lellebellen en haaibaaien', die meiden van de fabriek. "Ze kenne niet eens afwassen," heette het.
 
 
Dat terwijl ze bij Verkade tevens les kregen in naaien en ander huishoudelijk werk. Zodat ze als een 'fatsoenlijke vrouw' de fabriek zouden verlaten en voor iedere man een goede partij zouden zijn. Altijd beter dan een betrekking als dienstmeid. Tromp: "Een dienssie was zogenaamd betrouwbaar en keurig, maar vaak genoeg gebeurde het dat de man des huizes niet van de dienstmeid af kon blijven."
 
Peter Aten deed voor het stuk historisch onderzoek, met hilarische gevolgen. Zo vermaakten de mensen zich uitstekend met Stien (Marjan Aten) en Jopie (Gré Berkhout/Margaret Tromp) die aan de lopende band werken en al klessebessend iets opmerkelijks zien. Even verderop zit een fabrieksarbeider zichzelf te bevredigen. 'Trekspek', is de omschrijving van Jopie. De zaal ligt krom. Achterin de zaal vertrouwt Tromp toe: "Geloof het of niet, het is echt gebeurd." 'Beschuit met meisjes', expositie en eenakter, was een van de culturele hoogtepunten van het jaar.
 
Artikel in het Noord-Hollands Dagblad van 13 maart 2007 door Ton de Lange
 
'BESCHUITMEISJES' NU OOK ALS SPEELFILM

'Beschuit met meisjes', de succesvolle Zaanse eenakter voor twee dames, is nu ook te zien op dvd. Het stuk van Wormer Peter Aten (39) is verfilmd door de landelijk bekende regisseur Bram van Erkel. Het Zaans Museum vertoont 'De meisjes van Verkade' op 18 maart.

De 74-jarige Van Erkel regisseerde bij de Avro, KRO en NCRV diverse tv-series die bij velen in het geheugen staan gegrifd. Zoals in de jaren zestig en zeventig 'Oebele', 'Q en Q', en 'Duel in de diepte' of daarna 'In naam der Koningin', 'De zomer van '45' en 'Het wassende water'. Daarbij werkte hij met topacteurs als Kitty Courbois en Thom Hoffman. Het idee voor de verfilming en het contact met Van Erkel kwamen vorig jaar voort uit een spontane opwelling tijdens de nieuwjaarsreceptie van vereniging De Zaansche Molen. De eenakter was onder meer uitgevoerd in het Molenmuseum in Koog aan de Zaan en trok daar ongeveer 2300 bezoekers. Donateur Jelte Rep van de vereniging, en tevens een van de circa 200 Vrienden van het Zaans Museum, opperde het plan voor Atens stuk. "Meer om het op film vast te leggen, niet zozeer voor verkoop", zegt de schrijver die zijn brood verdient als grafisch vormgever bij de NOS.
Directeur Fokelien Renckens van het Zaans Museum leek het ook erg leuk om te doen. In april werd het stuk opgenomen in de kleine zaal van het Zaantheater. Dit nadat oud-scenarioschrijver Rep zijn vriend en vroegere collega Van Erkel had benaderd.

Bram van Erkel achter de camera in het Zaantheater

De getalenteerde Aten schreef in zeventien jaar ongeveer dertien eenakters, vier avondvullende toneelstukken en enkele scenario's voor reclamefilmpjes. 'Beschuit met meisjes', sterk uitgevoerd door actrices van de Wormerveerse toneelgroep WTG, schreef hij op initiatief van Molenmuseum-conservator Ton Neuhaus. Dit naar aanleiding van een tentoonstelling over beschuit en Verkade. "Het is een eer dat het nu ook is gefilmd", aldus Aten.
"Het leuke is dat er archiefbeelden van Verkade in zitten. Waar ik bijvoorbeeld in tekst iets vertel over de vroegere speelweide van Verkade waar de meisjes toen in de pauze schommelden, krijg je daar nu de echte beelden van te zien. Dat geeft wel een meerwaarde, vind ik. Het stuk blijft overeind staan en krijgt zo een tweede leven.
De dvd wordt gebruikt als promotiemateriaal, onder meer bij de presentatie van het Verkadepaviljoen dat naar verwachting in de zomer van 2008 bij het Zaans Museum wordt geopend. Het museum en stichting Behoud Cultureel erfgoed Verkade hopen in april de bouwvergunning te hebben.





Reacties


7 dames ~ 5 heren
uitgegeven door De Toneelcentrale 7405 BESTEL
 
Kniplint is een hilarische komedie die losjes is gebaseerd op de Greet Hofmans-affaire. Verwacht echter geen geschiedenisles. Kniplint is een boosaardig sprookje met een echte heks, een verveelde koningin, een lapzwans van een prins, een schele prinses, drie oervervelende zussen, twee doodsbange lakeien en een Turkse schoonmaker als held van de voorstelling. Kniplint is voor jong en oud, zolang je maar in sprookjes gelooft.
 
RIX
Ik wil hoge wenkbrauwen, een liposuctie, een neuscorrectie, extensions...
 
REE
Wat?
 
RIX
Extensions!
 
REE
Wat is dat?
 
RIET
Dat je meer haar hebt.
 
REE
Nog meer? Onder je armen zeker.
 
RIX
Stil nou! Zo lukt 't niet! En ik wil ook nog volle billen!
 
RIET
Waarom?
 
RIX
Dat is mooi. En dat is handig, want je moet heel veel zitten als koningin.
 
RIET
Echt niet. Je moet heel veel staan.
 
RIX
Maar ook heel veel zitten. Dus dat is lekker zacht. Met volle billen.
 
RIET
Dan pak je toch een kussentje?
 
RIX
Hou je kop nou een keer! Nou moet ik weer helemaal opnieuw beginnen! Jeetje.
 
RIET
Hij doet 't toch niet.
 
RIX
Echt wel! Dat heb je gister toch gezien?
 
RIET
Bij mamma ja. Als mamma wat wenst. Maar niet bij ons.
 
RIX
Hoe weet je dat?
 
RIET
Omdat ik 't al geprobeerd heb.
 
RIX
Iets aan je lichaam?
 
RIET
Misschien.
 
REE
Een nieuwe kop zeker.
 
RIET
Nee, een nieuwe cup!
 
REE
Een nieuwe wat?
 
RIX
Een nieuwe cuhup! Een borstvergroting. Jeetje, weet je dat niet eens? Cup A, B, C, D...
 
REE
Ja, nou, weet ik veel. Hoe moet ik dat nou weten? En wat voor letter heb je dan gewenst?
 
RIET
Cup Z.
 
RIX
Cup Z?! Ben je wel goed bij je hoofd? Dan val je voorover!
 
Eensgezindheid uit Oost-Knollendam foto: Dirk Jongejans


Eensgezindheid uit Oost-Knollendam



Reacties
Ellen Boot en Marjan Aten foto: Bart Homburg
 
Freek de Jonge houdt een toespraak voor de koningin. Even later zal hij Suzanne Tromp en Mieke Freyée (in roze jurken) een blik toewerpen foto: ANP Daarnaast Marit en Tamar op de ruilafdeling
 
Marjan Aten, Margaret Tromp, Suzanne Tromp en Mieke Freyée op de werkvloer
 
Het beurslied
 
Tom Syrier legt de koningin uit hoe de machines werken, terwijl Ellen Boot de koekjes controleert foto: ANP
Lees meer...
 
ZAANDAM - Ze zijn historie, de befaamde meisjes van Verkade, maar bij de opening van het Verkade Paviljoen op 11 maart zijn ze toch van de partij. De meisjes, tot leven gewekt door een groepje Zaanse amateurspeelsters, luisteren de gebeurtenis op met acts op verschillende plekken in het museum. De scènes zijn geschreven door Peter Aten.
 
De Verkademeisjes zijn geënt op de sketch 'Beschuit met Meisjes' die Aten schreef ter gelegenheid van de gelijknamige tentoonstelling in het Molenmuseum. De eenakter, gespeeld door Marjan Aten, Gré Berkhout en Margaret Tromp, was een enorm succes. Op verzoek van directeur Fokelien Renckens van het Zaans Museum paste Aten de tekst aan en bedacht hij nieuwe dingen voor deze speciale gelegenheid.
"Er is een scène bij die is geënt op het ruilen van de plaatjes van de Verkade-albums. En ik heb er een paar liedjes aan toegevoegd. Eentje is op een bestaande melodie uit 1913. We ontdekten dat ze 'In naam van Oranje doe open de poort' zongen als ze naar een beurs gingen om plaatjes te ruilen", vertelt Aten. Het oorspronkelijke trio kreeg versterking van de speelsters Mieke Freyée, Ellen Boot en Suzanne Tromp, en Atens eigen tweeling (11).
 
bron: Noord Hollands Dagblad, Saskia Nassenstein - 30 januari 2009
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl